part 15 

லிப்ஸ்டிக் அணிந்த பெண்மணி

எஸ். சங்கரநாராயணன்

*

ம.ந.ராமசாமிக்கும் எனக்குமான நட்பு பல பத்தாண்டுகள் கடந்தது. ஒருவகையில் பழம் திரைப்படங்களின் காதல் காட்சி போல என இதை, இந்த நட்பைச் சொல்லிவிடலாம். கறுப்பு வெள்ளைத் திரைப்படங்களில் டமாலென்று அவனும் அவளும் மோதிக்கொண்டு சண்டைவெடிக்கும். பிறகு மெல்ல அவனைப் பார்க்க அவளுள் வெட்கம் பூசிய சந்தோஷம் வரும். ம.ந.ரா. எனக்குப் பரிச்சயம் ஆனபோது எனக்கு அவர்மீது பல கடுமையான விமரிசனங்கள் இருந்தன. சில இன்னும் இருக்கின்றன.

அவரது பெரும்பாலான கதைகள் எனக்கு சிவப்புச்சாயம் பூசிய லிப்ஸ்டிக் பெண்மணியை நினைவு படுத்துகின்றன. 'அலிபாபாவும் 40 அரசியல்வாதிகளும்' போன்ற கேவா கலர்த் திரைப்படங்களைப் போல அவர் எழுத்தில் எப்பவுமே ஒரு சிவப்புத் தீற்றல் பின்புலம், கான்வாஸ் இருக்கிறது. செம்மண் விளைச்சல்கள் ம.ந.ரா. கதைகள். அதில் ம.ந.ரா. பாணி என்று ஒன்று அமைந்திருக்கிறது. கதைக் கருவைக் கேட்ட மாத்திரத்தில் இது ம.ந.ரா. கதை தானே, என்று சொல்லிவிடக் கூடிய ஓர் அம்சம், முத்திரை அதில் நமக்கு வாய்க்கிறது.

அது, அந்த முத்திரை எனது எழுதுமுறையோடு ஒவ்வாதது. தேவையும் இல்லை தான்.

'அக்பர் சாஸ்திரி' என்று ஒரு கதை. ஆயுத பூஜை அன்று சாக்லேட்டுகளைப் படையலாகப் பரப்பி நைவேத்தியம் பண்ணி ஆராதனை காட்டும் ஒரு முஸ்லிமின் கதை. இதில் பிரசாதம் என்பது சாக்லேட், என்பது ம.ந.ரா. இழுக்கும் வம்பு, என்றால் அதில் முஸ்லிம் பூஜை செய்வது வன்முறை. யாராவது வந்து என்னுடன் சண்டை போடுங்களேன், என நெஞ்சை நிமிர்த்திக் காட்டும் WWF வம்பு.

அவர் எழுதவந்த தமது வசந்த காலத்தில் இந்த மோஸ்தர் கொஞ்சம் அதிகம். காரம் தூக்கலான ஆந்திரா சமையல். அக்கிரகாரத்துப் பெண் கற்பிழந்து வீடு திரும்பினால் அவள் அம்மாவோ, நார்மடிப் பாட்டியோ அவள் தலையில் ஒரு செம்பு ஜலம் ஊற்றி, எல்லாம் சரியாயிட்டதுடி, என தெம்பு சொல்லி வீட்டுக்குள் அழைத்துக்கொள்ளும் புரட்சி காலம். ஏன் அக்கிரகாரப் பெண் கற்பிழக்க வேண்டும் தெரியவில்லை. கிரகப் பிரவேச வைபவத்தன்று வாத்தியார் புண்ணியாக வசனம் செய்த செம்புத் தீர்த்தத்தை மாவிலையில் எடுத்து அறை அறையாக ப்ரோஷணம் பண்ணி, சுத்தி செய்வார். அந்தத் தாக்கம் இது. இன்னுஞ் சிலர் விலைமாதர்களுக்கு வக்காலத்து வாங்கித் திரிந்தார்கள். அவர்கள்காட்டும் கணிகையர் ஆக்ரோஷமாய் லட்சியம் பேசினார்கள். இவர்களுக்கு தண்டனை வழங்குகிறீர்கள், இவர்களை இப்படி ஆக்கிய சமுதாயத்துக்கு என்ன தண்டனை?... என எழுத்தாளர் பொங்கிய காலம். உங்களில் யார் தவறு செய்யாதவரோ, அவரே இவளை தண்டிக்கத் தகைமை கொண்டவர், என்பது பைபிள்.

சமுதாயம் தரங்கெட்டு தள்ளாடிக் கொண்டிருக்கையில் ம.ந.ரா. போன்ற மகான்கள் அவதாரம் எடுக்க நேர்ந்து விடுகிறது. எழுத என உட்கார்ந்தால் சாமி வந்தாப்போல ஒரு கிறுகிறுப்பும் கண் சிவப்பும் அவர்களை இயக்குகிறதோ என்னவோ. எனக்கு ம.ந.ரா.வைப் பத்திரிகைகளில் வாசித்ததை விட, அவரது முதல் சிறுகதைத் தொகுதியில் தான் பிடி, அறிமுகம் கிடைத்தது. தனித்தனியே அவ்வப்போது வெளியாகும் பத்திரிகைக் கதைகளில் ஒரு எழுத்தாளன் பல்லாக்கு பவனி வந்துவிடலாம். அவன் கதைகள் பலவும் ஒரே கூரையில் அடங்கும் போது தான் அவனை எடைபோட முடியும்.

அவரது முதல் சிறுகதைத் தொகுதி 'வாழத் துடிப்பவர்கள்.' தலைப்பே எனக்கு ஏனோ நிலத்தில் விழுந்த மீனை ஞாபகப்படுத்தி விட்டது. துக்க ஜீவிகளை அவரது பெருங்கருணை அள்ளியெடுத்து ஆதுரத்தோடு உச்சி மோந்தது. நான் அப்போது 'நிஜம்' என சிற்றிதழ் ஒன்று துவங்கினேன். ரெண்டே இதழ்கள் தாம் அது வெளியானது. அது ஏன் நின்றது? அது இந்த ராமாயணத்தின், ம.ந.ராமாயணத்தின் கிளைக் கதை. இப்போது வேணாம் அது.

'நிஜம்' இதழில் 'வாழத் துடிப்பவர்கள்' கதைகளை நான் கடுமையாய் விமரிசித்து மதிப்புரை தந்திருந்தேன். நானும் இந்த உலகத்துக்குப் புதுசு. எனக்கும் கையில் கம்பு கிடைத்தால் சும்மாவாச்சும் சுழற்றிப் பார்க்கிற ஆசை. பிரமைகள் இயக்குகிற வேளை எனக்கும் இருந்திருக்கலாம்.

பிற்பாடு வல்லிக்கண்ணனை நான் சந்திக்கிறேன். யாருக்கோ போஸ்ட் கார்டு எழுதிக் கொண்டிருந்தவர் என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார். ம.ந.ரா.வின் 'வாழத் துடிப்பவர்கள்' பற்றிய என் மதிப்புரையை அவர் வாசித்திருந்தார். ''எங்களுக்கெல்லாம்அவர் கதைகள் சரியாக இருப்பதாகத் தான் படுகிறது'' என்றார். அதைப்பற்றி எனக்குதான் போஸ்டு கார்டு எழுதிக் கொண்டிருந்தாரோ என்னவோ.

இப்போது ஒரு யூகம் எனக்குக் கிடைத்தது. என்ன அது? இந்தக் கதைகளை வாசிப்பதில் எனக்கு ஒரு 'தலைமுறைச் சிக்கல்' இருக்கிறது. அப்படி என்றால் என்ன? இப்போதும் கூட சிவாஜி படம் தொலைக்காட்சியில் பார்த்தால் விக்கி விக்கி அழும் மகாத்மாக்கள் உளர். நமக்கு தான் அழுகை வர மாட்டேன் என்கிறது. நிறைய பாவப்பட்ட எழுத்தாளர்களுக்கு ஒரு அவலம் நேர்ந்து விடுகிறது. இதில் சக எழுத்தாளனாக நான் அவர்கள் சார்ந்து வருத்தப்படுகிறேன்.

என்ன அவலம் அது, ம.ந.ரா. இந்தத் தொகுப்பில் பதினெட்டு ஆண்டுகளில் தாம் எழுதிய கதைகளைத் தொகுத்திருந்தார். ராமரின் வனவாசத்துக்கும் பெரிய ராமாயணக் கதை இது. அவரது முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பு வெளிக்கொணர அவர் இத்தனை காலம் காத்திருக்க, மெனக்கெட வேண்டியிருந்திருக்கிறது. முதல் தொகுப்பு என்கிற அளவில் தமக்கு வரவு சொல்லிய கதைகளை யெல்லாம் ஒன்று திரட்டி நெல்லிமூட்டையாய் இதில் கட்டியிருக்கிறார்.

எங்களுக்கு இல்லை இந்த அவலம். ஒரு வருடம், அல்லது அடுத்த வருடத்திலேயே எங்கள் கதைகள் நூல் வடிவம் பெற்றுவிடுகின்றன. தீபாவளி மெருகு குலையாத சட்டைகள் அவை. இவற்றுக்கான விமரிசனங்களையும் நாங்கள் கதை எழுதிய அதே வீர்யத்துடன் எதிர்கொள்ள வாய்த்து விடுகிறது. தாத்தா, மகன், பேரன், கொள்ளுப் பேரன் என அத்தனை பேரையும் ஒண்ணா உட்கார வைத்து எடுத்த குரூப் ஃபோட்டோ போல ஒரு சிறுகதைத் தொகுப்பு எங்களுக்கு ஆகாது. தனித் தனி ஆல்பங்கள் அவை.

குறிப்பாக இதில் ஒரு விஷயம் இருக்கிறது. நான் முதலில் எழுதிய விஷயங்களுக்கும், பத்து வருடத்தில் எழுதும் இப்போதைய விஷயத்துக்குமே எனக்குள்ளேயே கருத்து அளவில் மாற்றங்கள் உண்டு. வளர்ச்சியும் உண்டு. முன் சொன்ன விஷயங்களை மறுத்தும் நான் சிந்திக்க ஆரம்பிக்கிறது உண்டு. இப்படி காலத்தால் சிதறுண்ட கதைகளைச் சேர்க்கையில் ஒன்றுக்கொன்று நடையிலும், கருத்தளவிலும், சொல்முறையிலும், பார்க்கும் கோணத்திலுமே ஒட்டாமல் போகிற வாய்ப்பு உண்டு. கதைத் தொகுதி  நவகிரக சந்நிதி போல ஆகிவிட வாய்ப்பு உண்டு. பதினெட்டு வருடமாக எடுத்த படம் எப்படி இருக்கும்? அதன் கதாநாயகி சில இடங்களில் குண்டாகவும், சில இடங்களில் ஒல்லியாயும் இருப்பாள்...

நான் வந்துபோனதை யிட்டு வலலிக்கண்ணன் ம.ந.ரா.வுக்கு போஸ்ட் கார்டு எழுதியிருக்கலாம்.

வல்லிக்கண்ணன் சொன்னது சரி. இந்த முற்போக்கு வட்டாரக் கதைகளை வாசிக்க அடிப்படையில் ஒரு வாசிப்புமுறை தேவைப்படுகிறது. வேறொரு வாழ்க்கைச் சூழலை அவர்கள் விவாதம் என முன் வைக்கிறார்கள். கிளர்த்திப் பரத்துகிறார்கள். ஜாதிக் கொடுமை என அவர்கள் அரிவாளும் முறுக்கு மீசையுமாய்க் கதைகள் சொல்கிற போது, அது எங்களுக்குப் புதிய விஷயமாய் இருக்கிறது. ஏனெனில் நாங்கள் ஜாதி பார்க்காத, பார்க்கத் தெரியாத ஒரு சமூகத்துப் பிரஜைகள். பள்ளியிலும் கல்லூரியிலும் எங்களுடன் வாசித்தவர்களின், பழகியவர்களின் ஜாதியே தெரியாமல் நாங்கள் அன்பும் நட்புமாய்ப் பழகினோம். வாத்தியாரைக் கிண்டல் அடிப்பதில், பட்டப்பேர் வைப்பதில் நாங்கள் அத்தனை ஒற்றுமை பாராட்டினோம்.

ம.ந.ரா. சொல்லும் சமூகக் கொடுமைகள் எங்களுக்குப் புதிதாய் இருந்தன. எங்களுக்கு அவை நாடக மிகை நவிற்சியாய்ப் பட்டன. இதைப்போலவே அவருக்கும் எங்கள் கதைகள் சுகப் பிரசவங்களாய் அலுப்பு தட்டியிருக்கலாம். சிசேரியன் கேசுகள் டாக்டருக்கு ஒளிவட்ட வாய்ப்பு அளிக்கின்றன. என் கதைகளை வாசித்துவிட்டு அவரும் காரசாரமாக எனக்கு எழுதினார். நானும் அவரை அத்தனை விமரிசனம் பண்ணிவிட்டு வேறு மாதிரியாய் அவர் எனக்கு எழுதுவார் என எதிர்பார்க்கவில்லை. என் கதைகள் பற்றி. என்னைப் பற்றிய அவர் விமரிசனம் ராமாயணத்தின் இன்னொரு கிளைக்கதை. இப்போது வேணாம்.

'வாழத் துடிப்பவர்கள்' பற்றிய என் புத்தக விமரிசனத்தை ம.ந.ரா. மௌனமாக எதிர்கொண்டார். பிறகு நிறைய நாங்கள் கடிதங்கள் எழுதிக் கொண்டோம். என் கதைகளை அவர் வாசித்தார். அவர் கதைகளை என்னுடன் பரிமாறிக் கொண்டார். ஒரு வேடிக்கை போல, இரண்டு சந்தர்ப்பங்களில் அவரது இரு கதைகளை, ''நீங்கள் இதை இப்படிச் சொல்லியிருக்கலாம், என் பாணி இது,'' என நானும் அதே கருவை வைத்து கதை எழுதிக் காட்டினேன்.

'சிறு வரலாறு - சிறுகதை அல்ல' என ஒரு கதை. சினிமாவில் பெரிய வாய்ப்பு தேடிக்கொண்டிக்கும் உதிரி நடிகை  ஒருத்திக்கு நடனம் சொல்லித் தரும் மாஸ்டர் பற்றிய கதை. மாஸ்டர் அவளது அண்ணனிடம் சம்பளம் என்று கேட்கிறபோது அவன், சம்பளமா? வேணா அவளை அனுபவிச்சிருங்க, என்பதாக கதையை அவர் முடிப்பார். இந்தக் கதையை நான் 'ரசாபாசம்' என எழுதி குங்குமம் இதழில் வெளியானது. அந்த டான்ஸ் மாஸ்டர் வேலைக்கு பங்கம் வந்துவிடும் பயத்திலேயே பிரம்மச்சர்ய விரதத்தை வேறு வழியில்லாமல் காப்பாற்றி வந்தவன், என்கிற பாத்திர வார்ப்பு செய்திருந்தேன். இறுதியில் நிலைமை கட்டுமீறி அந்தப் பெண்ணே அவனுடன் நெருக்கமாய் வரும் சமயத்தில் அவள் அண்ணன் திடுமென்று கதவைத் திறந்து வீட்டினுள் பிரவேசிக்கிறான். 'நீங்கதானா?' என்றபடி திரும்ப கதவைச் சாத்திவிட்டுப் போய்விடுகிறான், என்கிறதாக என் கதை முடிந்தது.

ரெண்டாவது கதை சந்திரமதி. சன்டே இந்தியனில் ம.ந.ரா. எழுதியது. வீட்டில் மூத்தவன் பைத்தியமாகி, அடுத்தவளின் கல்யாணம் தடைப்பட்டுக் கொண்டே போகும். அப்பா இவன் இடைஞ்சலைப் பொறுக்க முடியாமல் ஒரு மீனவனிடம் பணம் கொடுத்து இவனைக் கடலில் தள்ளிவிட்டுவிடச் சொல்லி அனுப்புவார். கடற்கரையில் அவர் மீனவனுக்காகக் காத்திருக்கும் போது, வெகு நேரம் கழித்து கரையேறி வந்தது, மீனவன் அல்ல, அந்த பைத்தியம், என்கிறதாக ம.ந.ரா. கதை முடியும். என் கதை 'மேளா' கல்கியில் வந்திருந்தது. வடநாடு நோக்கிப் போகும் ரயிலேறி ஊர் தாண்டி பாஷை தெரியாத எதோ ஊரில் திருவிழாக் கூட்டத்தில் அவனை விட்டுவிட்டு அந்தக் கூட்டத்தில் இருந்து வெளியே வந்தபோதுதான் அப்பா கவனிப்பார். அவர் பர்ஸ் திருடு போயிருக்கும். வீடு திரும்ப சல்லிக் காசு இல்லாத நிலையில் ரெண்டு நாள் மூணு நாள் திண்டாடி எப்படியோ ஊர் வந்து சேர்ந்து, அவர் தன் வீட்டுக் கதவைத் தட்டினால், வந்து திறந்தது அந்தப் பைத்தியம் - இது என் முடிவு.

அந்தப் பைத்தியம் வேறு ஊரில் படும் பாடுகளை இவர்களும் அனுபவித்தார்கள், என்பது குறிப்பு. தவிரவும், கள்ள ரயில் ஏறுவதோ வீடு திரும்புவதோ அவனக்கு சாதாரணம். அது ஒரு மிருக சூட்சுமம். நாய்கள், ஆடு மாடுகள், பூனைகள்... எங்கே கொண்டுவிட்டாலும் தன்னைப்போல பழைய இடம் திரும்பி விடும். அந்த சூட்சம அம்சங்கள் பைத்தியங்களுக்கும் இருப்பதாக நான் நினைக்கிறேன்.

இங்கே இரு விவரங்கள் சொல்லிவிடலாம். இவை ம.ந.ரா.வுடன் பேசி அவருக்குத் தெரிந்து நான் எழுதி அவருக்குக் காட்டிய கதைகள். இரண்டாவது, இவ்விரு கதைகளிலுமே ம.,ந.ரா.வின் கதைமுறுக்கம் காணக் கிடைக்கிறது அல்லவா?

இன்னொரு விவரமும் சொல்லலாம். இஸட் பிளஸ் - குங்குமம் இதழில் நான் எழுதிய இன்னொரு கதை. மந்திரிமார்களின் பாதுகாப்புக்கு என மெய்க்காப்பாளனாக கையில் துப்பாக்கி ஏந்தி அவர்களுக்குப் பின்னால் நின்றபடி கூட்டத்தையே சந்தேகமாய் உற்று நோட்டம் பார்க்கிற ஒருவனின் கதை அது. அரசியல்வாதி மேடையில் சிரிக்கச் சிரிக்கப் பேசினாலும், அதைக் கேட்டு கூட்டமே ஹோவென்று சிரித்தாலும் அவன் அப்படியே இறுக்கமாய் முழு விரைப்பாய் நிற்பான். இந்த என் கதைக் கருவைக் கேட்டதும் ம.ந.ரா. இதன் கடைசிப் பகுதியை உடனே தொலைபேசி உரையாடலின் போது சொன்னார். கைதேர்ந்த ரௌடி அமைச்சராகி வருகிறான். ஏய் எனக்கா பாதுகாப்பு தர்றே நீயி? என்னை யார் என்ன செய்துவிட முடியும்?... எனப் பேசுகிறான். நான் கவனம் மிக்கவன் ஐயா. உங்களுக்கு நல்ல பாதுகாப்பு அளிப்பேன், என்று பாதுகாவலன் சொன்னபோது. கிழிச்சே, இந்தா இது உன் பர்ஸ் தானே? - என்று நீட்டுவதாக ம.ந.ரா. முடிவு உரைத்தார். இந்த முடிவை அப்படியே என் கதையில் நான் பயன்படுத்தியதையும் அறியத் தருகிறேன்.

ஒரு பயணம் என்றால், காலப்போக்கில் அதில் ரசனையும், நல்லனுபவங்களும், மகிழ்ச்சிகளும் கிடைக்கவே செய்யும். 'வாழத் துடிப்பவர்கள்' தொகுதியில் தான் ம.ந.ரா. எழுதிய 'யன்மே மாதா' கதையை வாசிக்க நேர்ந்தது. தமிழின் முக்கியமான கதைகளில் ஒன்றாக இன்றும் எல்லாரும் அதை நினைவுகூர்கிறார்கள். தன் தாய்க்கு திவசம் போடும் ஒருவன் அந்த மந்திரங்களின் அர்த்தம் கேட்டுக் கேட்டு மந்திரங்கள் சொல்லி வருகிறான். யன்மே மாதா, என அதில் ஒரு மநதிரம். என் தாய் ஒருவேளை எதாவது அசந்தர்ப்பத்தில் தன் பத்தினித்தன்மையை இழந்திருந்தாலும்... என வரும். அந்த மந்திரத்தை அவன் சொல்லாமல் மறுத்து விடுகிறான். மனிதன் காடுகளில் வாழ்ந்த காலத்தில் ஒருவேளை அது சரியான மந்திரமாய் இருக்கலாம், என் தாய் பத்தினி, என அவன் அந்த மந்திரத்தை மறுத்துவிடுகிற போது, சாஸ்திரிகள், நீ திவசம் பண்ணாமல் உன்னிடம் நான் தட்சிணை வாங்க என் மனம் இடம் தரவில்லை, என எழுந்து போகிறார். வெயிலில் காய்ந்த திருநீற்றுப் பட்டையாய் பளிச்சென அமைந்த கதை. பூடகம் இல்லை. ஒளிவு இல்லை மறைவு இல்லை. அதேசமயம் இதில் ஒரு சுடும் உண்மை இருந்தது. சாஸ்திரி பாத்திரத்தையும் பண்புடன் உயர்த்திப் பிடித்த பொறுப்பான எழுத்தாக இது எனக்குப் பட்டது.

ம.ந.ரா. கதைகள் ஒரு வாதத் தீவிரம் (அது தீவிர வாதம் அல்ல!) சார்ந்த சுழிப்புடன் இயங்குகிறதை அவர் விரும்புகிறார். எனது பல்வேறு திரட்டு நூல்களிலும் நான் அவரைப் பயன்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறேன். எனது 'பரிவாரம்' திரட்டில் அவரது 'புழு' கதை வெளிவந்தது. காலில் புண் ஆழப்பட்டு சதைக்குழி விழுந்த ஒருத்தனின் உடம்போடு புழு ஒன்று வளர ஆரம்பித்து அவனோடு உசாவ ஆரம்பித்த கதை. உலகக் கதைகளின் தரத்தில் இதை நன் நேர்த்தியுடன் அவர் செய்திருந்தார். .... நிசத்தில் இந்தக் கதையை அருவருப்பு தட்டாத சுவாரஸ்யத்துடன் எழுதியதே சவால்தான். சங்கீதக் கதைகளை நான் தொகுத்து 'ஜுகல்பந்தி' வெளியிட்டபோது, இசைக்கு மொழி அவசியம் இல்லை, என்கிறதாக விவாதம் கிளர்த்தும் ஒரு கதையைப் பங்களித்தார். மொழி வேண்டாம் என்பது அதிகபட்ச உரிமை கோரலாகவே இன்றும் நான் நினைக்கிறேன். என்றாலும் விவாதங்களை நானும் வரவேற்று அந்தக் கதையை வெளியிட்டேன்.

'மொட்டு' போன்ற அபூர்வமான கதைகளை அவர் தந்திருக்கிறார். இதயத்தில் கோளாறு வந்து அறுவைச் சிகிச்சை மேற்கொள்ள விருக்கிற ஒரு இளவயதுப் பெண்ணுக்கும், பக்கத்துவீட்டு வேலைகிடைக்காத இளைஞனுக்குமான சின்ன சிநேகம் பற்றிய கதை. உயிர் பிழைக்க மாட்டோம் என்கிற அவள் பயம். அறுவைச் சிகிச்சை சிறப்பாக முடிந்து அவள் வாழ்வில் நம்பிக்கைப் படுகிற போது அவனது சிநேகத்தை அவள் அலட்சிக்கிறாள். இதில் ம.ந.ரா.வின் முத்திரை என்ன என்றால், அந்த இளைஞன் அவளை சரியாகப் புரிந்து கொள்கிறான் என்பதே. இளமையும் மீதி வாழ்க்கையும் கனவுகளும் உள்ள அவள் தன்னை இன்னும் சிறகு விரித்துக் கொள்வதே முறை, என அவன் அவளைப் புரிந்துகொண்டு விலகுகிறான். இவ்வளவு விரிந்த மனதை எல்லா எழுத்தாளர்களிடமும் நாம் காணக் கிடைக்கிறதா என்ன?

2

ம.ந.ரா. இந்நாட்களில் என்னுடன் நெருக்கமாகி விட்டார். கடிதங்களில் நாங்கள் முட்டிமோதிக் கொண்டோம். என்றாலும் அவர் கதைகளின் முதல் வாசகனாக என்னை அவர் வரித்தது ஆச்சர்யம். எனது 'படகுத்துறை' சிறுகதைத் தொகுதியை நான் அவருக்கு சமர்ப்பணம் செய்தேன். அடுத்து அவரது புத்தகங்களை நான் வேறு வேறு பதிப்பகங்களுக்கு பரிந்துரை செய்தேன். உதயகண்ணனின் பதிப்புகளுக்கு நான் நெறியாள்கை செய்து தருகிறேன். அவ்வகையில் ம.ந.ரா. புத்தகங்களையும் நிறைய நான் சிந்தனைக் கட்டுக்கோப்பு சரிபார்த்திருக்கிறேன். நெறியாள்கை அற்புதமான பணி. எனக்கு அது பிடிக்கும். நெறியாள்கை என்றால் அடுத்தவர் கருத்தை வெட்டி வீழ்த்தி என் கருத்தளவில் அந்தப் படைப்பை உருமாற்றுவது அல்ல. அப்படிச் செய்திருந்தால் ம.ந.ரா.வின் அடையாளங்கள் காணாமல் போயிருக்கும். நெறியாள்கை அது அல்ல. அவரவர் படைப்பில் அவரவர் கருத்தை உக்கிரப்படுத்துவதும், அவரவர் பாணியை மெருகேற்றுவதும் ஆகும். என்னிடம் புத்தகங்கள் கேட்ட அன்னை ராஜேஸ்வரி பதிப்பகம் (அறிவுலகின் திறவுகோல்), நிவேதிதா (புதிய இலக்கு புதிய தடம்), மற்றும் நிவேதிதா புத்தகப் பூங்கா (வண்டினமே வருக) ஆகிய என் பதிப்பகங்களில் ம.ந.ரா. நூல்களும் வெளியாயின. எந்த எழுத்தாளனுக்குமே தொடர்ந்த வாய்ப்புகள், ஊக்கம் மிக அவசியம். என் யோசனைகளை ம.ந.ரா. கிட்டத்தட்ட ஆணையாகவே சிரமேற்கொண்டது குறித்து எனக்கு மட்டற்ற மகிழ்ச்சி உண்டு. அடிப்படையில் என்மீது அவர்கொண்ட நம்பிக்கையும் பரிவும் அதில் நான் கண்டேன்.

காடு என்கிற பாடுபொருளில் நான் எழுதச்சொல்லி அவர் செய்தளித்த நாவல் 'மந்த்ர புஷ்பம்'. எத்தனை விதமான மரங்களை அவர் அதில் சொல்லி குணாம்சப் படுத்தியிருந்தார். வேத காலமும் குருகுலவாசக் கல்வியும் செறிந்த நாவல். இசை பற்றி அவர் நிறைய என்னுடன் பேசுவார். 'நாதலயம்' என ஓர் இசைக் கலைஞி பற்றி அவர் எழுதிய நாவல் அநேக இசைக் குறிப்புகள் கொண்டது. 'நம்பிக்கை' என ஓர் ஆத்திக நாத்திக முட்டுமோதல் குறுநாவல் தந்தார். அது இரண்டாம் பதிப்பாக 'தூணிலும் இல்லை துரும்பிலும் இல்லை' என வெளியானது. அந்த நூலுக்கு 'புதிய வானத்தின் கீழே' என்கிற முன்னுரை தந்திருக்கிறேன்.

 புரட்சித்தினவு, வம்பு சார்ந்த கதைவளாகத்தில் இருந்து மேல்தளத்துக்கு அவரது பயணம் வந்தடைந்திருப்பதாக நான் உணர்ந்த கணம் அது. ஜுகல்பந்தி சங்கீதக் கதைகளுக்கு அடுத்து நான் 'அமிர்தம்' என உணவு சார்ந்த கதைகளைத் திரட்டியபோது, 'மந்திரம்' என ஒரு கதை தந்தார். ஒரு மேல்சாதி இளைஞன் மெஸ்சில் சாப்பிடும்போது தினசரி சாப்பிடுமுன்னால், ஒரு மந்திரம் சொல்லி, இந்த உணவைத் தனக்கு அருளிய கடவுளுக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டுச் சாப்பிடுவான். அதைப் பார்த்த வேறுசாதி இளைஞன் தானும் மந்திரம்போல, இதை விளைவித்துத் தந்த குடியானவன், இதை தன் வாய்வரை கொணர்ந்த வணிகர் என நன்றி சொல்லி உணவுகொள்வதாக ம.ந.ரா. கதைத்தார். பழைய வம்பின் சுருதிப் பிசிர் இதில் இல்லை. கையாளலில் நல்ல நிதானம் கைவந்த கதை இது.

அவரது முதல் தொகுதி 'வாழத் துடிப்பவர்கள்' வெளியானபோதே அவர் பதவி ஓய்வு கண்டிருந்தார். தனிமையான பெரும் பொழுதுகள் தன்மேல் கவிந்தாப் போல அவர் மூச்சுத் தவித்துக் கொண்டிருந்தார் போல. இக் காலகட்டத்தில் என் அறிமுகம், அது எத்தனை கடும் அல்லது சுடும் விமரிசனங்களுடன் என்றாலும் அவருக்கு வேண்டியிருந்ததோ எனனவோ? என்னதான் வலி என்று குழந்தை அழுதாலும், கவனிப்பார் இல்லாவிட்டால் அழவே அதற்கு போரடித்து விடும், அல்லவா? அந்த சமயம் எனக்கு எழுத்து உலகில் புதிய நட்புகள் வளர்ந்துவந்த காலம். நான் நிறைய நட்புக் கடிதங்கள் எழுதினேன். சில அ-நட்புக் கடிதங்களும். ஓர் கிறித்தவ எழுத்தாளர் எனக்கு கடிதம் எழுதுகையில், நாம் பிள்ளையார் சுழி போட்டு எழுத ஆரம்பிக்கிறாப் போல, 'இயேசு என் தெய்வம்' என எழுதிவந்தார். அவருக்கு நான் பதில் எழுதியபோது, பிள்ளையார் சுழி இடத்தில், 'இயேசு உன் தெய்வம்' என எழுதி அனுப்பினேன்.

ம.ந.ரா.வின் பரந்த அனுபவம், வயசு சார்ந்த தீர்க்கம், அவர் வாழ்ந்த ஆணாதிக்க காலம் எல்லாம் பார்த்து அவர் எழுத்தில் நான் கண்ட ஆழ்மன வக்கிரப் பாத்திர வார்ப்புகள் என்னை எப்பவுமே வியப்படைய வைக்கின்றன. வாழ்க்கையோடு நெருங்கிய பரிச்சயம் அற்று இப்படிப் பாத்திரங்களை எழுத வராது. எனக்கு இன்றளவும் சில பாத்திர வார்ப்புகள் வாய்ப்பதே இல்லை. எழுதித் தோற்றும் இருக்கிறேன். ம.ந.ரா. ஆழ்மனதின் விசித்திர வக்கிரங்களைப் படம்பிடிப்பதில் வல்லவர். அவரிடம் பேசினால் சொல்வார். அவரது பெரும்பாலான கதைகள் வாழ்வின் நேரடி, அல்லது காது அனுபவத்தில் இருந்து பெறப்பட்டவை தாம். நாங்கள் அப்படி விஷயங்களை அடிவண்டலாக்கி கிடைக்கும் மதிப்பீடுகள் அடிப்படையில் ஒரு கற்பனை முலாம் பூசி மீள் உருச் செய்வோம். ம.ந.ரா. உயிரான பாத்திரங்களையே உலவ விடுவதாகச் சொன்னார். சுத்த நெய்ப் பலகாரங்கள் அவை.

தமது அருமை மனைவியுடன் திருச்சியில் ஒதுக்கமான, அமைதியான வாழ்வு வாழ்ந்து வந்தார் ம.ந.ரா. இடையில் உடல்நலக் குறைவினால் நிலைமை கட்டுமீறி ரயிலில் மருத்துவப் பாதுகாப்புடன் படுத்தபடி சென்னைக்கு தன் மகன் இல்லத்துக்கு வந்தார். ஒருமாத அளவில் அவர படுத்த படுக்கையாகவே இருந்தார். என் பதிப்பாள நண்பனிடம் சொல்லி அப்போது எங்களிடம் இருந்த ஒரு நாவலை, 'ஓவியங்கள் நிறைந்த அறை' என அதன் தலைப்பு, உடனே நாங்கள் வெளியிட்டோம். நானும் பதிப்பாளன் உதயகண்ணனும் அதை எடுத்துக்கொண்டு அவரை நேரில்போய் அவரது மகன் இல்லத்தில் சந்தித்தோம். சட்டென எழுந்து உட்கார்ந்து அந்த நாவலை எத்தனை ஆதுரத்துடன் பிரித்துப் பார்த்தார். அவருக்கு நாவலைப் பார்த்தது கண்கொள்ளாக் காட்சி. என்றால் எங்களுக்கு அவரை அப்போது பார்த்த காட்சியே கண் கொள்ளவில்லை.

அன்றில் இருந்து எனக்கு ஒரு சங்கல்பம். இன்றுவரை அவரை எழுதச்சொல்லி நான் தூண்டிக் கொண்டிருக்கிறேன். அந்த நிகழ்வுக்குப் பின் ஏறத்தாழ பத்து நூல்கள் வரை அவர் எழுதிவிட்டார். இந்நாட்களில் நான் மொழிபெயர்ப்புகள் சார்ந்து கவனப்பட ஆரம்பித்திருந்தேன். அதற்குமுன்பே ம.ந.ரா. சாகித்ய அகாதெமிக்காக சில மொழிபெயர்ப்புகள் செய்திருந்தார். நான் மொழிபெயர்க்க வைத்திருந்த சில ஆங்கிலப் படைப்புகளை அவரிடம் தந்து மொழிபெயர்க்கப் பணியளித்தேன்.

அன்தன் செகாவின் 'ஸ்டெப்பி' நாவல். மகா புல்வெளி, என ம.ந.ரா. செய்தார். பச்சைப் பசேல் புல்வெளிப் பயணம் அந்தக் கதை. பச்சைப்பசேல் அட்டை. உள் அட்டை ஒட்டும் தாளும் பச்சைப் பசேல். தவிர கதையையே பச்சைப் பசேல் மையில் அச்சிட்டு வெளியிட்டோம்.

கல்லூரிக் காலகட்டத்தில் நான் எழுத வந்தபோது ஆங்கிலத்தில் நான் வாசித்து மகிழ்ந்த சில படைப்புகளை மொழிபெயர்க்க என நினைவில் கொண்டிருந்தேன். அவற்றில் ரெண்டாவது சாமர்செட் மாமின் 'கேக்ஸ் அன்ட் ஏல்'. நான் 'முன்னணியின் பின்னணிகள்' என செய்தேன். முதலாவது 'அப் ஃப்ரம் ஸ்லேவரி'. புக்கர் டி. வாஷிங்டன் எழுதியது. ம.ந.ரா. அதை அழகாக 'அடிமையின் மீட்சி' என செய்தார்.

மொழிபெயர்ப்புகளில் ம.ந.ரா. காட்டும் சிரத்தையும் அக்கறையும் நான் எப்போதுமே வியக்கிற ஒன்று. கதை நிகழும் இடங்களைக் குறித்துக்கொண்டு முடிந்தால் ஒரு மேப், வரைபடமும் வரைந்து தந்துவிடுவார் ம.ந.ரா. தெரிந்த விவரங்களைத் தவறாமல் அடிக்குறிப்புகளாகத் தருவார். தெரியாத விவரங்களைத் தேடித் துருவி விசாரித்து கண்டடைந்து அடிக்குறிப்புகளாகச் சேர்ப்பார். 'அடிமையின் மீட்சி' மொழிபெயர்ப்பைக் கையில் வாங்கியதுமே மனம் விம்மியது. இது தமிழ்கூறும் நல்லுலகில் நன் மதிப்புரைகள் பெறும், என நான் யூகித்தேன். நூலின்அருமை கருதி, குமுதம் போன்ற பெரும் சுற்று இதழ்களே இதைக் கண்டுகொண்டன. மதிப்புரைகள் வழங்கின. இந்த மொழிபெயர்ப்புக்காக ம.ந.ரா. 'நல்லி-திசை எட்டும்' சிறந்த மொழிபெயர்ப்பாளர் விருது பெற்றபோது, நான் அடைந்த மகிழ்ச்சியை அளவிடவே முடியாது. இந்தப் பரிசு அவரது தேக ஆரோக்கியத்தில் எப்பெறும் ஊட்டம் அளித்திருக்கும், என்பதை நாம் யூகிப்பதும் கடினம் அல்ல.

தற்போது சாமர்செட் மாமின் ‘Rain’ அவர் மொழிபெயர்ப்பில் வெளியானது. நமக்கெல்லாம் மழை விருப்பமானது. நாம் வெப்பப் பிரதேசத்தில் வாழ்கிறவர்கள். ஆனால் மேற்கத்தியர்களுக்கு மழை ஓர் இம்சை. ‘Rain rain go away, Little tommy wants to play’ என்று அவர்கள் பாலர் பாடலே எழுதுகிறார்கள். சாமர்செட் மாம் 'மழை' என்பதை இகழ்ச்சிக் குறிப்பாகவே பயன்படுத்துகிறார் என முன்குறிப்புடன் ம.ந.ரா. அதை 'மழை' என்று அல்ல - 'மழைதாரை' என மொழியாக்கம் செய்தார்.

'மாற்றான் தோட்டம்' அவர் மொழிபெயர்த்த உலகப் புகழ்பெற்ற சிறுகதைகள் தொகுதி. தாஸ்தயேவ்ஸ்கி, வில்லியம் ட்ரவர், சல்மான் ருஷ்டி, சீமாமந்தா, டி.ஹெச். லாரன்ஸ் ஆகியோர் கதைகளை உள்ளடக்கியது, அடுத்து வெளியானது.

தற்போது அயன் ரான்டின் 'கீதம்' மற்றும், ஜான் ஸ்டீன்பெக்கின் 'முத்து' ஆகியவை அவர் மொழிபெயர்த்து முடித்து அச்சுக்குக் காத்திருக்கின்றன. (•இப்போது 2018 அக்டோபர் - புத்தகங்கள் அச்சில் வந்தாயிற்று.)

இலக்கியமே மூச்சாக வாழும் ம.ந.ரா.வுக்கு இவ்வாண்டின் 'புதுப் புனல்' விருது வழங்கப்படுகிற தருணம் இது. அவரது இரு கரங்களையும் பற்றிக் குலுக்கி, பல்லாண்டு வாழ்க, என வாழ்த்துச் சொல்லி மகிழ்கிறேன். ம.ந.ரா.வின் கதைகளின் தனித்தன்மை பற்றி நான் எடுத்துக்காட்டிய சில துளிகளே அடையாளப்படுத்தி விடும். அவரது 'கதை உலகில் ஒரு மேதை' கதையைச் சொல்லி இந்த உரையை நிறைவு செய்யலாமாய் இருக்கிறது.

இளம் வயதிலேயே அபார நினைவாற்றலுடன் ஒரு இளைஞன். எந்த எழுத்தாளர் பற்றிக் கேட்டாலும், அவரது புத்தகங்களை, அவர் எழுதிய கதைகளை யெல்லாம் சட்டெனச் சொல்கிற திறன் படைத்தவன் அவன். எந்தக் கதையின் பேர் சொன்னாலும், உடனே அந்த எழுத்தாளரைச் சொல்கிறான் அவன். தன் வீட்டுக்குப் பக்கத்து வீட்டில் இருக்கிற ஒரு பிரபலம் ஆகாத எழுத்தாளரின் ஒரு கதையைச் சொல்லி, இது யார் எழுதியது என்று கேட்டு வம்பு செய்ய நினைக்கும் ஓருவர். அந்தக் கதையைக் கேட்டதுமே அவன், ''இது ஒரு புகழ்பெற்ற ஆங்கிலக் கதை. இதை இன்னார் எழுதினார்'' என்று சொல்லி விடுகிறான்.

அப்போதுதான் கேள்வி கேட்ட நபருக்கு, தன் பக்கத்து வீட்டு எழுத்தாளர் ஒரு ஆங்கிலக் கதையைக் காப்பி அடித்து கதை எழுதியது தெரிகிறது, என்பதாகக் கதை முடிகிறது.

நானும் ம.ந.ரா.வும் காப்பி அடிப்பது இல்லை. மொழிபெயர்த்து விடுகிறோம்.

•

புதுப்புனல் விருது ம.ந.ரா.வுக்கு வழங்கப்பட்ட போது ஆற்றிய உரை

ஏப்ரல் 1, 2012

storysankar@gmail.com * 91 97899 87842

பறவையைக் கண்டான்

விமானம் படைத்தான்

 *

எஸ். சங்கரநாராயணன்

தற்போது பரவலாக ‘அடி’ படும் சர்ச்சை ‘சர்(க்)கார்’ படக்கதை யாருடையது என்பதே. ஆகாவென தர்ம அடி சீலர்கள் விபத்து நடந்த இடத்துக்குப் போல துள்ளியோடி வந்தார்கள். பெரும் முதலீட்டில் படம் தயாராகி விட்டது. படத்தை தீபாவளிக்கு ரிலீஸ் செய்ய வேண்டிய அவசரம். போட்ட முதலைக் கூடிய சீக்கிரம் எடுக்க அவர்களுக்குப் பரபரப்பு. அவர்கள் பண முதலைகள். தாமதம் என்றால் அந்த முதலை இவர்களைச் சாப்பிட்டு விடும்... தயாரிப்பாளருக்கோ, நடிகருக்கோ இது, கதை யாருடையது என்பது, தெரிந்தும் இருக்கலாம். தெரியாமலும் இருக்கலாம். அவர்களைப் பொறுத்தமட்டில் படம் வெளிவருவதில் தாமதம் கூடாது, அவ்வளவே.

இந்தக் கதையம்சம் இப்படி ஒத்துப் போவதே தற்செயலாகவும் இருக்கலாம். ஒருவேளை எஸ்.ஏ. சந்திரசேகருக்கும், விஜய்க்கும் முன்பே வருண் இந்தக் கதையைச் சொல்லி அவர்கள் முருகதாசிடம் இந்தப் படம் பண்ணலாம் என்றும் ஆரம்பித்திருக்கலாம்.

ஆனால் என்ன, அவர் பத்து வருடம் முன்பே தன் கதையைப் பதிவு செய்து வைத்திருந்தார். இந்த வழக்கும் பெரிய மனதுடன் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு பரிசீலனைக்கு வந்து, முறையிட வந்த வருண் ராஜேந்திரனுக்கு சாதகமாக கே. பாக்யராஜ் கொடி யசைத்தது, ‘இந்தியத் திரையுலகில் முதல் முறையாக’ என்று சொல்லலாம் போலிருக்கிறது.

இந்த மேகங்களைக் கலைக்க இயக்குநர் முருகதாஸ், தனது பரிவாரத்தில் ஒருவரான ஜெயமோகனைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள முன்வந்தார். படத்தில் அவரது பங்களிப்பு கணிசமாக இருக்கும், என எதிர்பார்க்கப் படுகிற நிலையில், ஜெயமோகன் மைக்கைப் பிடித்து கதை விவகாரம் பற்றி முட்டுக் கொடுக்க முனைந்ததும், அதற்குப்பின் விவகாரம் வழக்கு மன்றம் வரை போனதும், முருகதாஸ் கதை வருணுடையது என்பதாக ‘நன்றி’ என்று அவரது பெயரை முன்மொழிய ஒத்துக்கொண்டதும், ஜெயமோகனுக்கு சறுக்கலாகவே நான் உணர்கிறேன்.

அதைவிட, அடுத்த கட்டமாக, கதை என்னுடையதுதான், கதை வசனம், இயக்கம் - எல்லாம் நானே, என முருகதாஸ் அறிக்கை விட்டார்! அப்படியானால் ஜெயமோகன் பங்களித்தது என்ன, என்று ஒரு கேள்வி எழுந்து எல்லாரையும் நெற்றி சுருக்க வைத்து விட்டது. பின்னணி, உதவி (கட்டபொம்மன் சொல்வது போல, எம் குலப் பெண்களுக்கு மஞ்சள் அரைத்துக் கொடுத்தல்) என்றால் இவர் முன்வந்து மைக்கைக் கையில் எடுத்து பேட்டி என்று தண்டோரா அறிவித்தது ஒவ்வாதது. ஒரு பூகம்பக் குலுக்கலாக அது நிகழ்ந்தது. அவருக்கு என்ன தேவை, புகழுக்கு முந்திக் கொள்ளும் அவசரம் தவிர? படத்தில் நான் இருக்கிறேன், என காட்டிக் கொள்கிற அவசரம் அது. அப்படி முந்தி முண்டியடிப்பவர்களைத் தான் ராக்கெட் போல சினிமா கழட்டி விட்டுவிட்டு மேலே போய்விடுகிறது.

வழக்குமன்றம் போகும் வரை முருகதாஸ் பிடி கொடுக்கவே இல்லை என்பதைச் சொல்ல வேண்டும். ஒருவேளை அவர் இந்தக் கதையை அறியாமலேயே கூட தன் இயல்பாய் ஒரு பத்திரிகைச் செய்தியோடு திரைப்படத்தின் கதைக்குப் பயணப் பட்டிருக்கலாம். அதேசமயம், படம் வெளியாகிற நேரத்தில் இந்தப் பிரச்னை அதிகம் சிக்கலாகாமல் அழுத்தத்தைத் தளர்த்த, ஒரு ‘நன்றி’ கார்டு போட்டு சுமுகமாக்கி விடலாம் எனவும் தயாரிப்பாளர் தரப்பு முடிவுக்கு வந்திருக்கலாம். அதற்கான பண பேரமும் படிந்திருக்கக் கூடும்.

என் ஆசான், தடாலடி தாண்டவராயன், டபிள்யூ சாமர்செட் மாம், “ஒரிஜினல் என்று உலகத்தில் எதுவுமே இல்லை” என்கிறார்.

இதை யார் சொன்னது சாமர்செட் மாம்?

சர் சி.வி.ராமனின் நோபல் பரிசு பெற்ற கண்டுபிடிப்பை கிட்டத்தட்ட வேறொரு விஞ்ஞானி ராமன் வெளியிட்ட அதே நேரம் நெருங்கி விட்டதாகச் சொல்வார்கள். அதிர்ஷ்டம் சர் சி.வி.ராமனுக்கு இருந்தது.

நான் முருகதாசை ஆதரித்துப் பேசுவதாக இதை எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது. உண்மை என்ன என நான் அறியேன், என்பதை அறியத் தருகிறேன்.

ஹிட்ச்காக்கின் கதை ஒன்றும் இப்படி உரிமை கோரி ஒருவரால் வழக்கு தொடரப்பட்டது. அப்போது வேறு நாலு பேரை ஹிட்ச்காக்கே, இதே கதை தன்னுடையது, என உரிமை கோரச் சொல்லி, வழக்கு தொடரச் சொன்னதாகவும், ஒரே மாதிரி ஐடியாக்கள் பல பேருக்கு வரும், என்ற சாத்தியத்தில், முதல் வழக்கை முறியடித்ததாகவும் சொல்கிறார்கள். நான் கேள்விப் பட்டது தான்.

கோர்ட் சார்ந்து ஒரு வேடிக்கை நினைவுக்கு வருகிறது. ஒருவன் கொலை செய்துவிட்டுப் பிடிபட்டு விட்டான். அவன் கொலை செய்த ஆயுதம் எதுவும் கிடைக்கவில்லை. அவன்தான் கொலை செய்தான் என்று சாட்சியங்களும் சிக்கவில்லை. ஆனாலும் அவன்தான் கொலை செய்தவன், என்பது காவல்துறைக்கும், ஏன் நீதிபதிக்குமே தெரிகிறது.

அப்போது அந்தக் குற்றவாளியின் வக்கீல் ஒரு உபாயம் செய்தார். கோர்ட்டில் இந்த வழக்கு விசாரணை நடந்து கொண்டிருக்கும் போது, கொலையான அந்த நபர், அவரே கோர்ட்டுக்கு வந்து நிற்கிறாப் போல ஒரு நாடகம் செய்தார். அந்த வக்கீல் வாதம் செய்துகொண்டே, “இதோ கொலையானதாகச் சொல்லும் அந்த மனிதர், அவரே வருகிறார் பாருங்கள்,” என வாசலைக் காட்டினார்.

எதிர்த்தரப்பு வழக்கறிஞரும், வழக்கை வேடிக்கை பார்க்க வந்தவர்களும், கோர்ட் ஊழியர்களும்... எல்லாருமே வாசலை ஆர்வத்துடன் பார்த்தார்கள். அந்த வக்கீல் சிரித்தபடி, “எல்லாருமே கொலையான நபர் திரும்ப வருவார் என்ற சாத்தியத்தை ஒத்துக்கொண்டார்கள் பார்த்தீர்களா, ஆகவே என் கட்சிக்காரரை விடுதலை செய்ய வேண்டும்,” என்று புன்னகை செய்தபடி அமர்ந்தார்.

நீதிபதி தீர்ப்பளித்தார், குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் கொலை செய்தவர் தான்!

எல்லாரும் கொலையாளி வந்துவிட்டான், என்றபோது வாசலைப் பார்த்தார்கள். எல்லாருக்கும் அவன் வந்துவிடுவான் என்கிற நம்பிக்கை இருந்தது. ஆனால் குற்றவாளி, அவன் வாசலைப் பார்க்கவே இல்லை. ஆகவே அவன் வரமாட்டான், என்பது அவனுக்குத் தெரிகிறது, அவன் குற்றம் செய்ததை இதன் மூலமே நாம் முடிவு செய்ய முடியும், என தீர்ப்பு அளித்தாராம்.

இது ஒரு கதை, என்றுதான் தோன்றுகிறது. இப்படியெல்லாம் நடந்திருக்குமா என்ன? எங்காவது சினிமாவில் சீனாக வைக்கலாம்.

அதைவிட இன்னொரு விஷயம். இது நான் கேள்விப்பட்ட கதை. இங்கே இதை நான் பதிவது, இதுவே ஒருவகையில் திருட்டு தானோ!

•

எனது கதைகள் பத்திரிகைகளில் நிராகரிப்பட்டு பிறகு அதே கரு வேறு எழுத்தாளரின் கதையாக வந்து நான் பார்த்திருக்கிறேன். என் கதை திரும்பி வந்து விட்டது அல்லவா? அந்தக் கதையை முன்வாசிப்பு செய்த யாராவது எழுத்தாளர் தன் நினைவில் வைத்திருந்து, அல்லது வேண்டுமென்றே இப்படி என் கதைக்கருவைப் பயன்படுத்தி யிருக்கலாம். சில சமயம், பத்திரிகையின் உதவியாசிரியர்களே கதைகள் எழுதும்போது, என் கதையின் நல்ல வரிகள் பயன்படுத்தப் பட்டிருக்கும். ஆனால் என் கதை திரும்பி வந்திருக்கும். “அவன் மனதில் யானைகள் புரண்டு படுத்தன,” என்கிற என் வரி, என் கதை திரும்பி ,வந்த இரண்டாவது வாரம், நான் அனுப்பி வைத்திருந்த அதே பத்திரிகையின் உதவி ஆசிரியர் எழுதிய கதையில் பார்த்திருக்கிறேன். இப்படி எத்தனையோ உதாரணங்கள் சொல்ல முடியும்.

அட அச்சானதையே தைரியமாக, தன்கருத்தாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள். குமுதம் ஒரு இதழ் கே. பாலச்சந்தர் தயாரித்தார். அதில் நான் ஒரு கதை எழுதினேன். “ட்டி.டி.கே 60.” இது கதையின் பெயர். அதில் ஒரு பார்வையற்றவன். அவனுக்கு கேசட்டில் பாடங்களை வாசித்துக் காட்ட வரும் ஒரு பெண். அவளை அவன் காதலிக்கிறான். கேசட்டிலேயே அவன் தன் காதலைப் பதிவு செய்து, “இதை வீட்டுக்குப் போய்ப் போட்டுக் கேள்” என்று சொல்லியனுப்புகிறான். சினிமாக்காரர் கேட்ட கதை அல்லவா? காட்சிகள் அப்படி இருக்கலாம் என்று தோன்றியது. அவள் வீட்டில் போய் அந்த கேசட்டை ஓட விடுவாள். அதில் ஒரு கவிதை சொல்வேன். “அன்பே - நீ இங்கு நலம் - நான் அங்கு நலமா?”

காதலன் படத்தில் ஷங்கர் இதைப் பயன்படுத்தி யிருக்கிறார் அல்லவா? நானும் ஷங்கர்தானே என எடுத்துக் கொண்டார் போல! ஜெயிலில் பிரபு தேவா சுவரில் கரிக்கட்டியால் எழுதுவான். அன்பே நீ இங்கு நலம். நான் அங்கு நலமா.

அகத்தியனின் ஒரு திரைப்படப் பாடலிலும் இதே வரிகளை நீங்கள் கேட்டிருக்கலாம்.

முதலில் குமுதத்தில் இதை நான் எழுதியிருக்கிறேன்.

அதேபோல என் ‘தொட்ட அலை தொடாத அலை’ நாவலில் நான் ஓர் ஆங்கில சமத்கார வரியைச் சொல்லி யிருப்பேன். 13.58க்குக் கிளம்ப வேண்டிய ரயில் 02,02க்குக் கிளம்புகிறது. இதை எப்படி அறிவித்தார்கள்?

THE DEPARTURE OF THE TRAIN HAS BEEN RESCHEDULED FROM TWO-TO-TWO TO TWO-TWO.

இதைப் பிறகு ‘அன்பே சிவம்’ படதத்தில் பயன்படுத்தி விட்டார்கள்.

ஒருவேளை என் பள்ளி ஆசிரியரோ, நான் பள்ளிப் பருவத்தில் கேட்ட அளவிலோ இதுவே என்னில் புகுந்தும் இருக்கலாம். ஊரறிய தமிழறிய முதலில் பயன்படுத்தியது நான் தான்.

சில வேற்று மொழிக் கதைளை இப்படி நம்ம மொழியில் ‘லபக்’கிக் கொள்வது சர்வ சாதாரணம். வேறு பதிவுகளில் இதைப் பேசியிருக்கிறேன். சிலாள் ரொம்ப சாமர்த்தியம் என நினைத்து, அதில் ஆண் பாத்திரம் வந்தால், இதில் பெண் பாத்திரமாய் அதை மாற்றி எழுதி விடுவார்கள். எங்க வீட்டுப் பிள்ளை படம்தான், வாணி ராணி, என்று ‘ஆனந்த விகடன்’ ரவி பிரகாஷ் சொல்கிறார்.

திரைப்படப் பாடல்கள்? அவற்றில் எத்தனை உல்டா அம்சங்கள் நமக்கே அடையாளம் தெரிகின்றன.

‘கல்யாணப் பரிசு’ வசனம் போல, நீங்க எந்த மன்னார் அன்ட் கம்பெனி? - நாங்க ராஜமன்னார். - ராஜமன்னார்ல எங்க மாமாதானே மேனேஜர்... இப்படியாக சங்கடங்கள் நிகழக்கூடும். ‘கதை உலகில் ஒரு மேதை’ என ம.ந. ராமசாமி ஒரு கதை எழுதியிருக்கிறார். அதைப் பற்றியும் வேறு பதிவில் சொல்லிச் செல்வோம். (முடிந்தால் அடுத்த பதிவில்!)

ஒரு பத்து கம்பெனிகள் அளவில் நானும், எனது நண்பர்கள் திரைத்துறைக்குப் புகும் போது கதை விவாதத்தில் கலந்து கொண்டிருக்கிறேன். நான் முதல்-உதவிஇயக்குநராகப் பணியாற்றி, (அந்தப் படத்துக்கு நான் முதல் உதவி செய்ய வேண்டியிருந்தது.) ‘சாதிசனம்’ என ஒரு படம் வந்தது. அதில் காவல்துறை அதிகாரியாக யூனிஃபார்மில் ஒரு காட்சியில் வேறு நான் வந்தேன். விஷயம் என்னவென்றால், நாங்கள் ஒரு இயக்குநருக்காக விவாதத்தில் இயங்குவோம். அதில் உள்ள நல்ல காட்சிகளை வேறு படங்களில், வேறு கதைகளில் பயன்படுத்தி விடுவார்கள். கதை விவாதத்தில் உள்ள யாருக்குப் படம் கிடைத்தாலும், முன்பே பேசி தேர்த்தி வைத்திருந்த சீன்கள் எல்லாம் அப்படியே ஸ்வாகா ஆகிவிடத்தான் செய்கிறது! அந்த ஸ்வாகா நண்பன், அவனது படத்தின் கதை விவாதத்தில் நம்மை அழகாகத் தவிர்த்து விடுகிறது சகஜம் தான்!

இதுல என்ன வேடிக்கை என்றால், என் கதைகளின் அடிப்படையில் பல திரைப்படங்கள் வந்திருக்கின்றன. அதில் சில எனக்கே தெரியாத அளவில் மோல்டிங் பண்ணி புதுத் தயாரிப்பாக வந்து விடுகிறது. நம்மிடம் பழைய மொபைலை வாங்கி புதுசு போலத் திரும்ப நமக்கே விற்கிறார்கள் அல்லவா, அதைப்போல. தமிழின் மிகப் பெரிய நடிகர் ஒருவர் இதை மேடையிலேயே அறிவிக்கிறார். அவர் பேசுவதைக் கேட்டுவிட்டு வந்த நண்பர்கள் என்னிடம் இந்தத் தகவலைச் சொல்கிறார்கள். “அட அந்தப் படமா? என் கதையா?” என எனக்கே ஆச்சர்யம். அதன்பின் நான் அந்தப் படத்தை கவனமாகப் பார்த்தால், ஆமாம். கதையின் மையச் சரடு என்னிடம் இருந்து எடுக்கப் பட்டிருக்கிறது. விந்து என்னுடையது. கதைக்கு டிஎன்ஏ டெஸ்ட் உண்டா தெரியவில்லை.

சாவி குழுமத்தில் இருந்து ‘சுஜாதா’ என்கிற வாரமிருமுறை இதழில் நான் ‘மைக்கேல் மறக்கவில்லை’ என ஒரு குறுநாவல் எழுதினேன். அதன் இறுதிப் பகுதியை வைத்துக்கொண்டு ஒரு பெண் எழுத்தாளர், தன் கிரைம் தொடரின் முதல் அத்தியாயத்தை அமைத்துக் கொண்டார். அந்தப் பெண் எழுத்தாளரின் வேறொரு தொடரும் இப்படி ஆங்கிலக் கதையின் தழுவல் என்பதாகப் பேர் வந்தது. அவரது ஆகச் சிறந்த தொடர்கதையே தழுவல் தான் என்கிறார்கள். அந்த மூலக் கதைகளை நான் வாசித்திருந்தால் தனியாக ஒரு பதிவு எழுதி யிருக்க மாட்டேனா?!

சரி, இப்போது என் கதை.

ஒருவனை நான்கு பேர் சேர்ந்து கொன்று விடுவார்கள். அவன் ஆவியாக வந்து அந்த நாலு பேரையும் பழி வாங்குவான். அந்த நாலு பேரையும் தனித்தனியே தொடர்பு கொண்டு, இந்த நேரம் இத்தனை மணிக்கு நான் உன்னைக் கொலை செய்யப் போகிறேன். முடிந்தால் உன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள், என்று தகவலும் தருவான். அப்படியே ஒவ்வொருவராகக் கொலை செய்யப் படுவார்கள். ஒவ்வொருவரையும் ஒவ்வொரு விதமாகக் கொலை செய்வான். அதில் ஒருவர் யாருக்குமே தெரியாத தன் தனி பங்களாவில் போய் ஒளிவார், என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள், மைக்கேல் அங்கே பிரசன்னமாகி, “நீ இங்கதான் வந்து ஒளிவேன்னு எனக்குத் தெரியும்...” என்று கொலை செய்வான்.

இதை நெட்டை குட்டை என்று என்னவெல்லாமோ சர்க்கஸ் வேலைகள் செய்து எத்தனையோ விதமாகத் திரைக்கதை அமைத்துக் கொண்டால், நான் என்ன கேள்வி கேட்பது. ஆனால் அப்போது எனக்கு ஏமாந்தாப் போலவெல்லாம் இல்லை. தன் கவச குண்டலங்களைப் பிய்த்துத் தரும்போது கர்ணன் சொன்னானாமே, “கிருஷ்ணா, தானம் அளிக்கிற என் கை உயர்ந்து இருக்க, தானம் பெறுகிற உன் கை என் கைக்குக் கீழே இருக்கிறதே, அதுவே போதும்,” என்றானாமே. அந்த மனநிலை தான்.

அதைவிட, என்னிடம் இருப்பதனால் தானே காப்பி அடிக்கிறார்கள், என்கிற கர்வம் வேறு. எனது நெருங்கிய நண்பர்களே அந்த நடிகரின் வளாகத்தில் போய் சங்கமம் ஆனார்கள். சில படங்களில் கூட பணியாற்றினார்கள். அவரே என்னைக் கூப்பிட்டிருக்க வேண்டாமா? நான் போகவும் இல்லை அவரைத் தேடி. அதை இழப்பாகவும் உணரவில்லை. கேட்டுக் கூட அல்ல. கேட்காமலேயே எடுத்துக் கொண்டார், என்றால் அது என் பெருமை... என்றுதான் இன்றும் தோன்றுகிறது.

•

என்.ஆர். தாசனுக்கு நல்ல ‘குடுமிப்பிடி’ கிடைத்தது. கண்ணதாசன் இதழில் ‘வெறும்மண்’ என அவர் ஒரு கதை எழுதினார். வயது வித்தியாசம் அதிகம் உள்ள பெண்ணும் ஆணும் காதலிப்பதே அந்தக் கதை. கே. பாலச்சந்தர் ‘அபூர்வராகங்கள்’ என எடுத்த படத்தின் கதை தன்னுடையதில் இருந்து உருவப்பட்டதே, என அவர் வழக்கு தொடுத்தார். படம் வெளியாகி நன்றாகவும் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. வழக்கும் பல ஆண்டுகளாக நடந்து, கடைசியில் வழக்கில், அது என்.ஆர்.தாசனின் கதைதான், என்று தீர்ப்பும் வந்தது. கே. பாலச்சந்தருக்கு ஆயிரம் ரூபாய் அபராதமும் விதித்தார்கள். என்.ஆர்.தாசன் வழக்கில் வெற்றி பெற்றதும், கதை - என்.ஆர்.தாசன், என டைட்டில் கார்டு கொஞ்ச காலம் இருந்ததை நான் பார்த்திருக்கிறேன். அப்புறம் அது எடுக்கப்பட்டு விட்டதாகத் தெரிகிறது. பட்டி விக்கிரமாதித்தன் கதை ஒன்றில் இருந்து இந்தக் கருவை எடுத்ததாக கே.பி. சொன்னார். நானும் அதைத்தான் கையாண்டேன், ஆனால் உங்களுக்கு முன்னதாகவே கையாண்டு அது ஒரு இதழில் அச்சாகவும் வந்துவிட்டது, என்பது என்.ஆர்.தாசனின் வாதம்.

‘பிறகு’ என ஒரு கதை நான் ஆனந்த விகடனில் எழுதினேன். சில சந்தர்ப்பங்களில் வழக்கமான பாணிகளைத் தவிர்த்து புதிதாக நமக்குச் சொல்ல என்ன இருக்கிறது, என ஒரு துடிப்பு வரும். அப்படி வந்த கதை தான் ‘பிறகு.’ பொதுவாக கிராமத்துப் பஞ்சாயத்துக் கதைகளில், கிராமத்து ரௌடி ஒருத்தன் ஒரு பெண்ணைக் கற்பழித்து விடுவான். பஞ்சாயத்து கூடும், அவளைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கொள்ளச் சொல்லி அவனை வற்புறுத்தித் தீர்ப்பு வரும், அத்துடன் கதை முடிந்து விடும்.

எனது ‘பிறகு’ கதை இந்த முடிவில் தான் ஆரம்பிக்கிறது.

ஒருவனால் கற்பழிக்கப்பட்ட பெண். பஞ்சாயத்தில் அவனையே கல்யாணம் பண்ணி வைக்கப் பட்டவள். இருவருக்குமான கல்யாண வாழ்க்கை எப்படி நடக்கிறது, என்பதே என் கதை.

இதை மிகவும் ரசித்து இயக்குநர் ஆர்.சி.சக்தி தன் உதவியாளர் கணேசன் என்பவரை என்னிடம் அனுப்பி இதைத் திரைப்படமாக எடுக்க அனுமதி கேட்டு அணுகினார். அப்போது நான் எழுத வந்த புதிது. என் முதல் சிறுகதைத் தொகுதி கூட அச்சாகி யிருக்கவில்லை. வைரமுத்து நடை பயின்றபடி பாடல் எழுதுவார் அல்லவா, அந்த செனாய்நகர் திரு.வி.க. பூங்காவில் நான் கணேசனைச் சந்தித்தேன். கதைக்காக எனக்கு 2000 ரூபாய் தருவதாக ஆர்.சி.சக்தி சொல்லியனுப்பினார். “உங்க பேரைச் சொல்லி, நான் என் முதல் சிறுகதைத் தொகுதி வெளியிட்டுக்கறேன். ஒரு 5000 தாருங்கள்” என நான் சொல்லியனுப்பினேன். “சார் இது நல்ல வாய்ப்பு. பணத்தைப் பார்க்காதீர்கள்” என்று கணேசன் சொல்லிவிட்டுப் போனார்.

பிறகு நான் ஆர்.சி.சக்தியை ஐயப்பா நகர், சென்னை 111 அவரது இல்லத்தில் சந்தித்தேன். “தம்பி இது பட்ஜெட் படம். பெரிய லாபம்லாம் கிடையாது இதில். அத்தோட படம் எடுக்கறது பெரிய ரிஸ்க். ஒடுமா ஓடாதான்னே தெரியாது...” என்றெல்லாம் பேசினார் அவர். “என் கதை நல்லா யிருக்குன்னு நீங்க சொல்றதை நான் நம்பறேன் சார். படம் ஒடாதுன்னா நீங்க என்கிட்ட கதைகேட்டு வந்திருக்க மாட்டீங்க. உங்கமேல எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு” என்றெல்லாம் நானும் ‘டயலாக்’ விட்டேன். கடைசியில் பேரம் படியவில்லை.

நான் எதிர்பார்க்காதது நடந்தது. அனுராதா ரமணனின் ‘சிறை’ கதையை அடிப்படையாகக் கொண்டதாக என்னிடம் பேசிய அந்தப் படம் வெளியானது. நான் அப்படியே கை கழுவப் பட்டேன். ஒருவேளை என்னிடம் பேசும்போதே அனுராதா ரமணனிடமும் கதைபேரம் நடந்திருக்கலாம். இறுதியாக அது படிந்தும் இருக்கலாம்.

அனுராதா ரமணனின் கதையில் உள்ள கற்பழிப்பு சம்பவத்துக்குப் பின் நடக்கும் காட்சிகளுக்கு என் கதை ரொம்ப உதவியாகப் போய்விட்டது அவர்களுக்கு.

கதையின் கிளைமாக்சில் அந்த ரௌடி இறந்து விடுகிறான். அவள் தாலியைக் கழற்றி வீசுகிறாள். அது அவனது துப்பாக்கியில் போய் மாட்டித் தொங்குகிறது.

சரி. அதனால் என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள் ஆர்.சி.சக்தி?

வேடிக்கை பார்ப்பதைத் தவிர எனக்கு வேற வழியும் இல்லை. இப்போது ஆர்.சி.சக்தியும் இல்லை. அனுராதா ரமணனும் இல்லை.

பிற்காலத்தில் நான் பாரதிராஜாவிடம் பேசி என் கதை திரைப்படமாக வரும் வாய்ப்பு இருந்தது. கே.பாலச்சந்தருடன் சிறைச்சாலை வளாகத்தில் நடக்கிறதாக, ஒரு தொலைக்காட்சித் தொடர் வர வாய்ப்பு வந்தது.

‘நாடோடித் தென்றல்’ கிளைமாக்சில் சில காட்சிகள் மாத்திரம் பாரதிராஜாவுக்கு பாக்கி யிருந்தது. அந்த பிரஞ்சு நடிகை இந்தியா வருவதில் பேச்சு வார்த்தை நடந்து கொண்டிருந்த நேரம் அது. அதை முடித்து விட்டு என்னை அழைப்பதாக பாரதிராஜா சொன்னார். அருகில் இருந்த சித்ராலயா லெட்சுமணனிடம் “ஒரே ஷெட்யூல். 22 நாள்ல படத்தை முடிச்சிற முடியாதா?” என்பது போல நம்பிக்கையாய்ப் பேசினார். பிறகு அலைகள் அடங்கி விட்டன.

பாலச்சந்தரின் அந்த சிறை தொலைக்காட்சித் தொடர், “இதே மாதிரி ஜெயில் கதை எதுவும் இதுக்கு முன்னாடி வந்திருக்கான்னு, நான் (நடிகர்) சிவகுமார் கிட்டயும், (நடிகர்) ராஜேஷ் கிட்டயும் கேட்டுக்கறேன். அப்பறம் இந்தக் கதையில் நாம இறங்கலாம்” என்றார் பாலச்சந்தர். திரைப்படங்கள் சார்ந்த அபார நினைவாற்றல் உள்ளவர்கள் இந்த இருவரும்.. அப்புறம் பாலச்சந்தர், அவரே மறந்திருக்கலாம்.

நானாக எப்படி அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து போவது என்று விட்டு விட்டேன். இது என் தவறு, என சினிமா சார்ந்த பிற நபர்கள் நினைக்கக் கூடும்.

மலையாள இயக்குநர் சேதுமாதவனுடன் சில விவாதங்கள் எனக்கு அமைந்தன. ருத்ரா படத்தின் இயக்குநர் சசிமோகன், சந்தானபாரதி, மனோபாலா, பி.சி.ஸ்ரீராம்.. என்று எல்லாரும் முகமறிந்த நல் நண்பர்களே.

இதை ஆதங்கப் பதிவாக சிலர் பார்க்கவும் கூடும். சமீபத்திய ‘சர்(க்)கார்’ சர்ச்சை தூசி கிளப்பி விட்டுவிட்டது. இருக்கட்டும். என் வாழ்வின் பக்கங்கள் இவை..

•

*

*

கடைசிச் செய்தி. (02.11.2018 மதியம்.) 

தென்னிந்திய திரைப்பட எழுத்தாளர் சங்கத் தலைவர் பதவியை 

கே. பாக்யராஜ் ராஜினாமா செய்கிறார்.

•

91 97899 87842 storysankar@gmail.com