சனிக்கிழமை தோறும்

part 27

நட்பாங் கிழமை

எஸ்.சங்கரநாராயணன்

நல்ல வாசகர்கள் ஓர் எழுத்தாளனுக்கு காலப்போக்கில் நல்ல நண்பர்களாக ஆகி விடுகிறார்கள். ஒரு நல்ல எழுத்தாளனுக்கு, என்றும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். எதிரிகள் அற்ற சமூகம் அவனது கனவு. எதிரிகள் அற்ற சுமுகம், என்றும் சேர்த்துச் சொல்லலாம். அதுவே அவனது அவாவாக, அவன் எழுத்தின் நியாயமும், தேவையுமாக அமைகிறது. கூடி வாழ்தல் என்பதன் விளைவுகளே கலையின் கண்டுபிடிப்பும் வளர்ச்சியும் என பலமுறை இதே பகுதியில் நான் எழுதி யிருக்கிறேன். அந்த ஒரு தினவில் கலைகள் ஒன்று மாற்றி இன்னொன்று என்று பலவாகப் பரிமணித்து கிளைத்து கிளர்ந்தெழுந்தன. விழுது விடுகின்றன. கலைகளின் பண்பும் பயனும் அதுவே.

இந்த மொத்த உலகத்தையும் இறுகத் தழுவிக் கொள்ளும் ஆவேசம் கொண்டவன் கலைஞன். அவனால் அது சில சமயம் சாத்தியப் படவும் கூடும். ஒரு பாடகன் அல்லது சொற்பொழிவாளன், அந்தப் புண்ணியம் பண்ணியவனாகிறான். மேடையில் அமர்ந்தபடி ஆயிரக் கணக்கான சாமான்யர்களை ஒரே நேரம் அவனால் மகிழ்விக்க முடிகிறது. சிந்திக்க வைக்க முடிகிறது. எல்லாக் கலைஞனுக்கும் இலக்கு அதுவே. நிலா ஊருக்கே வெளிச்சம் தருவதைப் போல.

ஒரு நல்ல நட்பு என்பது சட்டென பூ போல மலர்ந்து பிறகு அது வாடுவதே இல்லை. முகத்தின் புன்னகையுடன் அது தொடங்குகிறது. ஒரு விளக்கு மற்றொரு விளக்கை ஏற்றுகிறாப் போல அது மற்றவருக்கும் வெளிச்சமாய்ப் பரவுகிறது. காற்று அதை அணைத்துவிட முடியாது. காலம் அதை இடைஞ்சல் செய்ய இயலாது. உன்னுடனேயே அது வாழத் துவங்கி விடுகிறது. முதலில் புன்னகைத்த அந்த மனிதர் பற்றிய உனது நினைவில் முதலில் மனசில் தட்டுவது அந்த வெளிச்சமே. அணையா விளக்கு அது. அவைகளுக்கு ஆரம்பம் உண்டு. முடிவு இல்லை. நம் உயிர் முடியும் அப்போது அந்த எண்ணங்களும் முற்றுப் பெறும். வாழ்வில் அப்படிப் பேறு பெற்றவன் பாக்கியவான். எழுத்தாளர்களுக்கு, கலைஞர்களுக்கு அப்படி ஒரு வரம் வாய்க்கத் தான் செய்கிறது. நான் ஏன் எழுத்தாளன் ஆனேன், என யோசிப்பதை விட, இப்படி நட்புக்கள் கிடைப்பதில் வாழ்க்கை ஆனந்த மயமாகி விடுகிறது, என்பதால் எழுத்தின், கலையின் இந்த விழுதுவிடல் பெரும் பேறு அல்லவா?

முகம் தெரியாத நண்பர்கள், நான் அவர்களை அறிந்திருக்க மாட்டேன். ஆனால் அவர்கள் என் எழுத்தை வாசித்தவர்களாய் இருக்கிறார்கள். அதில் அவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையையோ, தாங்கள் ரசித்த வாழ்க்கையையோ கண்டு கொள்கிறார்கள். அல்லது தாங்கள் அறியாத வேறொரு வாழ்க்கை அங்கே சொல்லப் பட்டிருக்கிறது என அறிகிறார்கள் அவர்கள். புதிய வளாகங்கள். ஆச்சர்யப்படுத்துகிறது அது அவர்களை. ரசிக்க வைக்கிறது. சிரிக்க வைக்கிறது. இந்த ஒப்புதல் எழுத்தாளனின் வெற்றி. அவன் உங்களைத் தொட்டும் விரித்தும் அலையென உங்களில் பரவ வல்லவன். அவனுக்கே தெரியாது இது. ஆனால் இது நிகழ்ந்து விடுகிறது. பொது இடங்களில் ஓடோடி வந்து ரசிகர்கள் கை குலுக்குவார்கள். ஒத்த ரசனைகள் கை குலுக்கிக் கொள்கின்றன. அநேகமாக, நாம் எப்போதோ எழுதி, ஆமாமாம், நாமே மறந்துவிட்ட கதைகள். கதாபாத்திரங்களையோ, சில சித்தரிப்புகளையோ, சில வரிகளையோ கூட அவர்கள் கைகுலுக்கி நம்மிடமே பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள். அடாடா அவர்களின் அந்த ரசனை முகத்தில் சிரிப்பாக வழிகிற போது அதை நாம் காணும் நொடி மகத்தானதாய் இருக்கிறது. அந்த வாசகர்கள் எனது கண்ணாடிபோலவே என் முன் நிற்கிறதாக நான் உணர்கிறேன். அவர்களும் என்னில் தங்களை அடையாளம் கண்டவர்களாக இருக்கலாம். நான் அவர்களின் கண்ணாடியாக அவர்களும் உணர்ந்திருக்கலாம். பரஸ்பரம், ஓர் ஒத்திசைவு அங்கே நிகழ்கிறது. கலையின் வெற்றி அது.

எனக்கு அலுவலகத்தில் ரொம்ப சீனியர் அவர். கிருபாகரன். நான் அண்ணாசாலை தந்தி யலுவலகத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்த புதிது. வேலைக்குப் புதிதாய் வந்தால் உடனே இரவுப் பணிமுறை தான் வாய்க்கும். அந்த வயதில் அது பெரிதாய்த் தெரியவும் செய்யாது. இப்போது, இந்த அறுபதை நெருங்கும் வயதில், அலுப்பாய் உணர்ந்த கணம் தலை தானாய்த் துவளத் துவங்கி விடுகிறது. குழந்தைத் தன்மையை மீட்டெடுத்தாப் போல. நான் இரவுப் பணியில் வேலையில் இருக்கிறேன். அப்போது ஒன்றிரண்டு புத்தகங்கள் எழுதி யிருந்தேன். பத்திரிகைகளில் கதைகள் வந்து கொண்டிருந்தன. தந்தி அலுவலகத்தில் அங்கேயே பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தார் கிருபாகரன். விடிய விடிய, நான் பாட்டுக்கு வேலை செய்ய, அவர் என் அருகில், என் கதைகளை வியந்தும் நயந்தும்... அட அவருக்கு என்னைப் பார்த்து விட்டதில் தூக்கத்தையே தள்ளி வைத்துவிட்டுப் பேச வந்திருந்தார். பழைய நண்பர்களோ, பிடித்த உறவினர்களோ வீட்டுக்கு வந்து, அதுவும் ராத் தங்கி விட்டால், எப்படி விடிய விடியப் பேசிக் கொள்வார்கள். அதைப் போல ஆகிவிட்டதே. வெறும் புன்னகை தவிர அவருக்கு நான் தர எதுவும் இல்லை. என் எழுத்தில் அவர் ரசித்த இடங்களை நான் தலையாட்டிக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். வயல்வெளியில் பெரிய மின்சார கோபுரங்கள். அதில் போகும் உயர் அழுத்த மின்சாரத்தினால் ருய்ங் என்று வரும் அந்த சப்தத்தை நான் எழுதி யிருந்தேன். அதை அப்படி லயித்து நினைவூட்டினார். வயலை இப்படி யாரும் வர்ணித்து நான் கேட்டதே இல்லையே, என்றார் கிருபா.

ஒரு வயதான கிழவி. இரவின் அரை குறைத் தூக்கத்தில், சற்றே காய்ச்சல் கண்ட நிலையில் ஒண்ணுக்கு நெருக்க எழுந்துகொண்டு புறக்கடைக்குப் போவதாக நினைத்து வாசல் பக்கமாய் நடப்பாள். ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் நாம் படுத்திருக்கும் நிலைக்கு நேர் எதிர்த்திசையில் படுத்திருப்பதாகவே உணர்வு தட்டும்... என்பதைக் குறிப்பிட்டிருந்தேன். அதை அவர் குறிப்பிட்டு ரசித்தார். எனது முதல் நாவல் ‘மானுட சங்கமம்’ - அதில் காணப்பட்ட குறிப்புகள் இவை. எழுதவந்த புதிது அது எனக்கு. அவரது ரசனை எப்பெரும் உற்சாகம் அளித்திருக்கும் என்பதை யோசிக்க வேண்டும். இன்றும் அவர் என் அருகில் இருந்து உரையாடும் காட்சி என் மனதில் அழியவே இல்லை. அந்த உரையாடல்களும்.

நான் கல்லூரி படிக்கையில் பஸ்சில் போய்க் கொண்டிருந்த போது, என் முன்-இருக்கைக் காரர்கள் என் கதையை வாசித்துக்கொண்டே வந்ததும், அதை மற்றவரிடம் காட்டி வாசிக்கச் சொன்னதும் நானே பார்க்க நேர்ந்தது. கல்லூரி இரண்டாம் ஆண்டு படிக்கையில் என் கதைகள் பத்திரிகைகளில் வர ஆரம்பித்திருந்தன. மதுரையில் எங்கள் வீட்டுக்கு அருகில், சுப்பிரமணியபுரத்தில், வெள்ளிக்கிழமை ஆனந்த விகடன் வரும். சற்று தள்ளி, மதுரைக்கு வெளி வட்டத்தில், என் கல்லூரி வழியில், அவனியாபுரத்தில், வியாழன் மாலையே இதழ் கிடைக்கும். வியாழன் அவனியாபுரம் வரை சைக்கிளில் போய் ஆனந்த விகடன் வாங்கிப் பார்ப்பேன். என் கதை இருந்தால் ஆகாவென்றிருக்கும் அந்தக் கணம். இரண்டு வாரம் அதிகபட்சம் மூணு வாரத்தில் என் கதை பிரசுரமாகிக் கொண்டிருந்தது. சாவி இதழில் ஆறு நாள் ஏழு நாளில் என் கதைகள் வந்ததும் உண்டு. என் நண்பர்கள் மத்தியில் இந்தக் கதைக்கு யார் படம் வரைவார்கள், ராமுவா, ஜெயராஜா, மணியம் செல்வனா என விவாதம் நடக்கும். எங்கள் தெருவில் ஒரு பெட்டிக்கடையில் பத்திரிகைகள் சணல் கயிறில் தொங்கும். ஒரு சுற்று சைக்கிளில் வரும்போது எண்ணுவேன். பன்னிரண்டு ஆனந்த விகடன் இதழ்கள் தொங்கும். அரைமணி ஒருமணி கழிந்து திரும்ப வந்தால், இதழில் ஒண்ணு எண்ணிக்கை குறைந்திருந்தால், ஆகாவென்றிருக்கும். யாரோ ஒரு வாசகர் எனக்குக் கிடைத்து விட்டதாக ஒரு பெருமிதம்!

மிதந்து திரிந்த காலங்கள் அவை. அவை ஒருபோதும் திரும்ப வரப் போவது இல்லை. ஆனால் இப்படி வாசகர்கள், கிருபாகரன் போன்றவர்கள், அன்றிலிருந்து இன்றுவரை, கூட வருகிறார்கள். வாழ்க்கை தான் எத்தனை அற்புதமானது. எழுத்தாளன் என்பதனால் என் மேல் பிரியப்பட்டு நண்பர் என கைகுலுக்கியவர் அநேகம். பஸ் நிலையத்திலோ ரயிலில் போக நேர்ந்தாலோ சற்று தூரத்தில் நின்று புன்னகை செய்கிறார்கள். அவர்களை நான் அறியாதவன். அவர்களுக்கு என்னைத் தெரிகிறது. அட, ஒருமுறை விஜய் தொலைக்காட்சி ‘நீயா நானா’வில் சிறப்பு விருந்தினர் என வந்து போனேன். என்னை எடுத்ததே பத்து நிமிடம், அதில் காட்டியது ரெண்டு மூன்று நிமிடங்கள். அவர்கள் விவாதம் சென்ற திசையை நான் தேர்-முட்டு கொடுத்து மடைமாற்ற நினைத்தேன். அவர்கள் அதற்கு ஒருவேளை சம்மதப் படாதிருந்திருக்கக் கூடும். விஜய் டிவி பார்த்துவிட்டு மறுநாள் எங்கள் தெருவிலேயே நிறையப் பேர் புன்னகையுடன் வந்து கை குலுக்கினார்கள்.

டாக்டர் ஹிமேஸ்வரி, வர்த்தினி பர்வதா போன்ற நன்மக்கள் எல்லாரும் என் எழுத்தை ரசித்து நட்பு பூண்டார்கள் என்பது மகிழ்ச்சி. பத்திரிகையைத் திறந்ததும் உங்க கதை இருக்கான்னு பார்ப்பேன் சார். இருந்தால் அதை முதலில் வாசித்து விட்டு அடுத்த வேலை பார்ப்பேன், என்கிற ரசிகர்கள் இருக்கிறார்கள். கதை வந்த உடனே எனக்கு அலைபேசியில், அந்தக் காலத்தில் தொலைபேசியில் பேசுவார்கள். சிலசமயம் வாசகர்கள் சொல்லி பிறகு நான் கதையை அந்தப் பத்திரிகையில் பார்ப்பேன். அவர்கள் முந்திக் கொண்டதும் உண்டு. சில வாசகர்கள் தாங்கள் ரசித்த சம்பவம், அனுபவம், தான் கேள்விப்பட்ட செய்தி என உற்சாகமாகப் பகிர்ந்து கொள்வார்கள். டாக்டர் ஹிமேஸ்வரி தன் அனுபவத்தைச் சொல்லி அதை நான் கதையாகப் பதிவு செய்திருக்கிறேன். (மக்கள் தேவர் நரகர்.) அவர் வாழ்க்கையில் இருந்து ஒரு கதை நானே எழுதிக் காட்டினேன். அருமைத் தோழி சென்ற மாதம் காலமாகி விட்டார், என அறிகிறேன். அதை அறிந்த நாளில் வேறு வேலை எதுவுமே ஒடவில்லை எனக்கு. வாசித்த முதல் கதையில் இருந்து அவர் எனக்குத் தந்த ரசனை கலந்த மரியாதை. என்னைப் பார்த்த கணம் பூக்கும் அவர் முகம். ஒரு தோழியை இழந்தேன்.

இப்படி, நண்பர்களுக்காக சில கதைகள் எழுதிக் காட்டியதும் உண்டு. அது இந்தக் கட்டுரையின் கிளைமாக்ஸ். கடைசியில் சொல்கிறேன்.

எளிய அருமையான வாசகர்கள். நம்மைச் சந்தித்ததைக் கொண்டாடும் வாசகர்கள். ஒரு குடும்ப உறுப்பினர் போன்ற பாசத்துடன் அவர்கள் நம்மை அணுகுகிறார்கள். மதுரை எஸ்.எஸ்.காலனியில் வசித்துவந்த ஓர் ஆங்கிலப் பேராசிரியர். சட்டென்று அவர் பெயர் நினைவுக்கு வரவில்லை. என் கதைகளை அப்படி ரசித்து வாசிப்பவர். அவரை நான் சந்தித்தது கிடையாது. கேள்விப்பட்டதோடு சரி. அவர் வாழ்வில் பெரும் துக்கம் ஒன்று சம்பவித்து விட்டது. நாலு ஐந்து வயதுக் குழந்தையுடன் அவர் சாலையைக் கடக்க முற்பட்ட போது எதிர்பாராத விதமாக குழந்தை அவர் கையை உதறிவிட்டு தெருவில் ஓடி, ஒரு வாகனத்தில் அடிபட்டு இறந்து விட்டது. கண்ணெதிரே தன் குழந்தையின் மரணத்தைப் பார்த்துவிட்டார் அவர். அந்த அதிர்ச்சி அப்படியே அவரை உறைய வைத்து விட்டது. அந்த அதிர்ச்சியில் யாரோடும் அவர் பேசுவதையே நிறுத்தி விட்டார். அவர் மனைவிக்கோ குழந்தையை இழந்தது ஒரு சோகம். அவர் பேச்சடங்கிப் போனது அதைவிட துக்கம்.

நான கேள்விப்பட்டு பிறகு அவரைப் பார்க்கப் போயிருந்தேன். கதவைத் திறந்து என்னைத் தலையாட்டி உள்ளே வரச்சொல்லிக் கூட்டிப்போனவர் அவர்தான். மிகக் குறைவான சலனங்களே அவரிடம் இருந்தன. ஆதுரத்துடன் அவர்தோளைப் பற்றிக் கொண்டேன். அவர் மறுக்கவில்லை. அதுவரை பழகாத நண்பர் தான். ஆனால் என்னிடம் மாத்திரம் தான் அந்த இளக்கம் அவரிடம் இருந்ததாக அவர் மனைவி சொன்னார். பிறகு நாலைந்து மாதத்தில் அவர் மீண்டு வந்திருந்தார். காலம் தான் அவர் மனத்தின் இருளை விலக்க வல்லதாக இருந்தது.

2

ஓர் எழுத்தாளனின் கதைகளை வாசித்து ரசிப்பவர் தங்களுக்குள் அதைக் கொண்டாட ஆரம்பிக்கிறார். எழுத்தாளனை அல்ல, அந்தக் கதையை. பிறகு அதே எழுத்தாளனைத் தேடி வாசிக்க ஆரம்பிக்கிறதாக அந்த உறவு வளர்கிறது. கடிதங்கள் எழுதி சிலர் நம்மை, எழுத்தாளர்களை மகிழ்விப்பதும் உண்டு. பெரும்பாலானாவர்கள் நேரில் சந்திக்கும்போது பொட்டலம் உடைந்தாற் போல வெளிப்படுகிறார்கள்.

திருப்பூர் போயிருந்தேன். திரைப்பட இயக்குநர் (இன்று நேற்று நாளை) ரவிக்குமாரின் கடையில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்த பெரியவர் ஒருவர். “வாங்க வாங்க சங்கரநாராயணன்” என்று சிரிக்க ஆரம்பித்து விட்டார். அவர் சிரிப்புக்குக் காரணம் நான் எழுதியிருந்த ஒரு கதைப்பகுதி. திசை ஒன்பது திசை பத்து, என்கிற நாவல். சென்னை பஸ்சில் இரு குடிகாரர்கள் பேசிக் கொள்வதாக அதில் ஒரு சம்பவம்.

டேய் வேணாண்டா. வார்த்தையைத் தப்பா விட்டுறக் கூடாது. வள்ளுவரே சொல்லிருக்காரு.

இரண்டு குடிகாரர்கள். இவன் என்னடா வள்ளுவர் பத்திப் பேசறான் என்று கதாநாயகன் திரும்பிப் பார்ப்பான். அடுத்தவன் இப்போது பேசுகிறான்.

வள்ளுவரா, இன்னா சொல்லிர்க்காரு?

முதலாமவன் பதில் சொல்கிறான் - யாகாவா ராயினும் நாகாக்க காவாக்கால் - ஙொம்மாள - சோகாப்பர் சொல்லிழுக்குப் பட்டு.

அட வள்ளுவர் எப்படா ஙொம்மாளன்னு எழுதினாரு?.. என கதையில் அடுத்த வரி.

என்னைப் பார்த்தவுடன் அவருக்கு அந்த ஞாபகம் தட்டி விட்டது. இந்த வரியை எடுத்துச் சொல்லி என்கூடச் சிரக்க ஆசை வந்திருந்தது. இதெல்லாம் போகிற போக்கில் அமைகிற வரிகள் அல்லவா?

தஞ்சை தாமு என்றும் வல்லம் தாஜ்பால் என்றும் அப்போது இதழ்களில் எழுதி வந்த இன்னொரு அன்பர். அவர் பெயர் இக்பால். நாலைந்து ஆண்டுக்கு ஒருமுறை நான் அவரைப் பார்க்க நேர்கிறது, எங்காவது இலக்கியக் கூட்டங்களிலோ, நண்பர்களின் வீட்டு வைபவங்களிலோ. ஒவ்வொரு முறை பார்க்கும் போதும், எனது எதாவது கதையின் எதாவது எழுத்தை எடுத்துச் சொல்லி மகிழ்வார். தொடர்ந்து வாசிக்கிற இப்படி வாசகர்களால் நமக்கே ஒரு பெருமிதம் வருகிறது அல்லவா. முதன் முதலில் அவர் என்னைச் சந்தித்தபோது, “சார் விகடன்ல நீங்க.. அந்தக் கதை.” முகம் எல்லாம் சிரிக்கிறது அவருக்கு. விகடனில் நான் எத்தனையோ கதை எழுதி யிருக்கிறேன். எப்ப வந்த கதையைப் பற்றி இவர் பேசுகிறார்?

‘பிட்’ படம் காட்டும் ஒரு திரையரங்கம். படம் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் போதே திடுதிப்பென்று சம்பந்தம் இல்லாமல் ஒரு பத்து நிமிடம் நீலப் படம் ஓடிய காலம், நான் எழுதும் கதையில் வருகிறது. சனங்கள் எல்லாரும் ‘பிட்’ எப்ப வரும் என்று காத்திருந்தார்கள். ஓடும் மலையாளப் படத்தில் கிழவி ஒருத்தி கால்நீட்டி உட்கார்ந்தபடி முறத்தில் எதையோ சாவகாசமாகப் புடைத்துக் கொண்டிருந்தாள், என்று எழுதி அடைப்புக்குறியில் (ரொம்ப முக்கியம்) என எழுதியதை அப்படிச் சிரித்தபடி அவர் குறிப்பிட்டார். ஒவ்வொரு முறை பார்க்கிற போதும் வேறு வேறு கதைப் பகுதிகளை அவர் ரசித்து என்னிடம் சொல்வார்.

சில சமயம் இப்படி நாமே எதிர்பாராத அளவில் சில அலட்சியமான வார்த்தை யெடுப்புகள் கொண்டாடப் பட்டுவிடுவது உண்டு. எழுத வந்த புதிதில் சாவி இதழில் நான் எழுதிய ஒரு ஜோக். அதை வாசித்தவுடனேயே சாவி ஹா ஹா என்று உரக்கச் சிரித்தாராம். அந்த நகைச்சுவை இதுதான்.

காவல் நிலையம். இன்ஸ்பெக்டர் விசாரிக்கிறார். ஏய் மோகன்லால் சேட்டைக் கொன்னவன் நீதானே?

நான் இல்லை.

ஏய் மரியாதையா உண்மையச் சொல்லு...

நான் இல்லைங்க சார்!

என்மேல் மிக மரியாதை காட்டி வரும் இக்பால். சமீபத்தில் என் அலுவலகத் தோழி சகிரா பானுவின் மகன் திருமணம் என்று தஞ்சாவூர் போயிருந்தேன். இக்பால் அங்கே வந்திருந்தபோது, அதே ‘நட்பாங் கிழமை’யுடன் ஓடி வந்து கை குலுக்கினார். காலையில் திருமணம் முடிந்த பின், நான் இரவு ரயில் ஏறுமுன், அன்றைக்கு மாலையே நான் தங்கி யிருந்த அறையில் சிறு இலக்கிய உரையாடல். இக்பால் ஏற்பாடு. ஒரு பத்து பன்னிரெண்டு பேர் வரை வந்திருந்தார்கள். மிக மகிழ்ச்சியான தருணம் அது. எல்லாரும் பிரிய மனமின்றிப் பிரிந்தார்கள். உவப்பத் தலைகூடி உள்ளப் பிரிதல்... என்கிறார் வள்ளுவர்.

அநேகமாக இந்த ‘யானையின் வண்ணப்படம்’ கட்டுரைகளைத் தனி நூலாக்கும் போது, அவர் வேண்டிக் கொண்டபடி, தஞ்சாவூரில் இக்பால் ஏற்பாட்டில் ஒரு தனி நிகழ்வில் இதை வெளியிடலாம் என்று தோன்றுகிறது. எழுத்தார்வத் துடிப்பு கொண்ட ஒரு படை அவருடன் சேர்ந்து இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. தஞ்சாவூர் சந்திப்பில், கலந்துரையாடலில் மூன்று மணி நேரம் நேரம்போனதே தெரியவில்லை.

3

பத்திரிகைகளில் கதைகள் வெளியாகும் போது, அந்த இதழின் உதவியாசிரியர்கள், என் கதைக்கு ஓவியம் வரைந்த ஓவியர்கள் என நட்பு வட்டம் விரிகிறது. அப்போது சாவி இதழில் கரோ என ஓர் ஓவியர் வரைவார். பிற்பாடு அவர் ‘கமர்ஷியல் டிசைன்’ என தன் பணியில் மும்முரமாகி விட்டார். ஓவியர்கள் ராமு, ஜெயராஜ், மணியம் செல்வன், தாமரை, அரஸ், ஸ்யாம், ஜீவா என நிறையப் பேர் என் எழுத்தால் எனக்கு அறிமுகம் ஆனார்கள். இதில் கரோ, ராமு, அரஸ், ஸ்யாம் இவர்கள் எனது நூல்களுக்கு அட்டைப்படம் கூட பங்களித்திருக்கிறார்கள். ராமுவுக்கும், ஜெயராஜுக்கும், ஜீவாவுக்கும் கதைக்கான ஓவியம் எப்படி வர வேண்டும், என்று நான் தொலைபேசியில் விளக்கம் சொல்லிய சந்தர்ப்பங்களும் அமைந்தன. அந்தந்த இதழ் ஆசிரியர்களோடு கூட இருந்தபோது, ஓவியருடன் கதைக்கான காட்சியை விளக்கிப் பேசும் வாய்ப்பு அமைந்தது ஆச்சர்யமான அனுபவம். அதிலும் மணியம் செல்வனுடனான நட்பு, ஓர் ஆச்சர்யம்!

முன்பே வேறொரு பகுதியில் குறிப்பிட்ட ‘பெயரே இல்லாத மனிதன்’ சிறுகதை. அது வாஸந்தி ஆசிரியராக இருந்த கால கட்டத்தில் ‘இந்தியா டுடே’ இதழில் வெளியானது. அவரது காலகட்டத்தில் எனது சிறந்த கதைகள் பல ‘இந்தியா டுடே’ இதழில் வெளியாயின. ‘ஜன்னல் வழியே என்னைப் பார்க்கிறேன்’ கதையை முதல்நாள் அனுப்பினேன். மறுநாள் அதை வாங்கி உறை பிரித்த ஜோரில் வாசித்துவிட்டு என்னுடன் அருமையாய்ப் பேசினார் வாஸந்தி. இந்த ‘பெயரே இல்லாத மனிதன்’ கதையில் ஒரு கர்நாடக இசைப் பாடகர், யேசுதாஸ் என்றே பெயர் பயன்படுத்திய கதை. அவரிடம் வேலைகேட்டு வரும் செவிட்டூமைத் தோட்டக்காரன். அவர் பாடலை அவன் கேட்கப் போவதே இல்லை. அவரும் அவனை எந்தப் பெயர் வைத்தும் அழைக்க முடியாது. தனது பெயருக்கு முன்னும் பின்னும் பட்டங்கள் சுமக்கும் அவருக்கும், பெயரே இல்லாத அந்த மனிதனுக்குமான உறவே கதை. இந்தக் கதை பற்றி முன்பே விவரப் படுத்தி யிருக்கிறேன்.

கதை எழுதி ‘இந்தியா டுடே’ இதழுக்கு அனுப்பிய இரண்டே நாளில் தொலைபேசி அழைப்பு. வாஸந்தி அல்ல. இது மணியம் செல்வன். “சார் உங்க கதை படம் வரைய எனக்கு வந்திருக்கிறது, வாசித்துப் பார்த்தேன். அற்புதமான கதை. இருபது வருடங்களுக்கு ஒருமுறை தான் இப்படிக் கதைகளை வாசிக்க வாய்க்கிறது... அடாடா அடாடா” என நெகிழ்ந்தார். இதற்கு பத்து வருடம் முன்பே கல்கி இதழில் என் கதை ஒன்றுக்கு அவர் ஒரு பதில் சொல்லி யிருந்தார். கதையின் பெட்டிச் செய்தி போல ஒரு கேள்வி. “இந்தக் கதையில் உங்களை அதிகம் கவர்ந்த விஷயம் எது? - தலைப்பு. உத்தி. முடிவு. நடை - இப்படி நான்கு வாய்ப்புகள். கதையின் தலைப்பு, ஒரு சிறகு இரு பறவைகள். அவர் ‘நடைதான் எனக்குப் பிடித்தது’ என பதில் சொல்லி யிருந்தார்.

ஆனால் நானும் அவரும் இப்படி உரையாடிக் கொண்டது இல்லை. அதைவிட அவர் சொன்ன செய்தி எனக்கு அதிக உற்சாகம் தந்தது. “சார், அழகான கதை எழுதிட்டீங்க. இப்ப நான் அதுக்கு எப்பிடி ஓவியம் வரையறேன்... பாருங்க,” என்று தொலைபேசியை வைத்து விட்டார். அந்த சஸ்பென்ஸ் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது. என்ன அருமையாய்ப் பழகுகிறார்கள். மனசுக்குப் பிடித்துவிட்டால் நட்பு எப்படியெல்லாம் சிரிப்பும் கூத்துமாய் ஆட்டம் போடுகிறது.

சங்கீதத்தில் மிகப் பெரியவர் அவர். கதாநாயகர். ஆனால் அவர் அந்த எளிமையான தோட்டக்காரனை வியக்கிறார் - இது தானே கதை? ஆனால் கதை எவ்வளவிலும் ஒருத்தரை உயர்த்தும் பாங்கில் மற்றவரை சிறுமைப் படுத்தவில்லை. அதுதான் அந்த எழுத்தின் சவால். இப்போது ஓவியருக்கு இந்த சவால் பரிமாறப் பட்டு விட்டது! அதை அவர் புன்னகையுடன் ஏற்றுக் கொள்ளவும் செய்தார்.

கதை ‘இந்தியா டுடே’ இதழில் வெயியாகி யிருந்தது. அவரது ஓவியங்களுடன். பார்த்தேன். ஆகா, என்று எனக்கு அவரைக் கட்டிக் கொள்ள வேண்டுமாய் இருந்தது அவரது படைப்புத் திறன். கதையின் துவக்கப் பக்கத்தில் DOUBLE SPREAD என்ற அளவில் யேசுதாஸ். சாதகம் செய்கிற யேசுதாஸ். நம்மைப் பார்க்க அல்ல. நமக்கு முதுகைக் காட்டி.

அடுத்த பக்கம் திருப்பினால், தோட்டக்காரன். தோளில் மண்வெட்டியுடன் கம்பீரமாய், பீமன் போல நிற்கிறான். நம்மைப் பார்க்க நிற்கிறான். இந்த ஓவியம் அதைவிட பெரிய அளவில். அரைப் பக்கப் படம். யேசுதாசை விடப் பெரிய படம்.

உடனே அலைபேசியை எடுத்து அவருக்கு என் வாழ்த்துக்களைப் பரிமாறிக் கொண்டேன். அதன் பிறகு ஆனந்த விகடனில் எனது மூன்று சிறுகதைகள் அடுத்தடுத்து வெளியான போது, அவரது ஓவியத்தைக் கேட்டு வாங்கச் சொல்லி நான விகடனில் பரிந்துரை செய்தேன். “அவர் தாமதம் செய்வாரே” என உதவியாசிரியர் சொன்னார். ஒரே வாரத்துக்குள் நான் வாங்கித் தருகிறேன், என்று உறுதிமொழி தந்தபின் சம்மதித்தார்கள். ம.செ.யிடம் நான் பேசி வாங்கித் தந்தேன். என்ன அருமையான நட்பான காலங்கள் அவை.

ம.செ. என்னிடம், தானே முன்வந்து நட்புடன் கைகுலுக்கினார் அல்லவா? இப்போது என் முறை. அவரே அறியாமல் குமுதம் இதழில் நான் அவரைப் பாத்திரமாக வைத்து ஒரு சிறுகதை எழுதினேன். ‘அலைகளும் சிலைகளும்.’ ஹா ஹா, அப்பாவும் பிள்ளையும். இரண்டு ஆண் பாத்திரங்கள். பெண் பாத்திரம் இல்லாத கதை, குமுதத்தில்!

மணியம் செல்வனின் தந்தை ஓவியர் மணியம். அநேகமாக எல்லாரும் அறிந்த செய்திதானே இது. கல்கியின் சரித்திரக் கதைகளுக்கு மணியம் ஓவியம் வரைந்து வந்ததும் அறிந்ததே. என் கதை. முதுமையின் காரணமாக கை நடுக்கத்துடன், ஓவியம் வரைய முடியாத நிலை அப்பாவுக்கு. ஆனாலும் அந்தக் கலைஞனுக்கு இப்போது இயங்க முடியாத வருத்தம். மகன் மணியம் செல்வன் அதை அறிந்து கொண்டான். ஒருநாள் காரில் அவரை மகாபலிபுரம் வரை அழைத்துப் போகிறான்.

பாதி சரித்திரம், பாதி சமூகம் என்று ஒரு தொடர்கதை எழுதினார் கல்கி. பகலில் அந்தக் கதை நிகழ்காலத்தில் நடக்கும். இரவில் அது சரித்திரப் பாத்திரங்களுடன் இயல்பு மாறி விடும்... என்கிற கற்பனை. ஓவியர் மணியம் ஒரு சரித்திரக் கதைக்கான குறிப்புகள் வேண்டி மகாபலிபுரம் போய் அந்த சிற்பங்களை யெல்லாம் கூர்மையாய்ப் பார்த்து விட்டு வந்து வரைந்ததாக நான் கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன்.

ஓவியர் மணியம் தன் மகன் மகாபலிபுரம் அழைத்து வந்ததை பெரும் நெகிழ்ச்சியுடன எதிர்கொள்கிறார், கதையில். இருமருங்கும் சரித்திரகாலச் சிலைகள். அதனூடே அவர் அந்தப் பௌர்ணமி வெளிச்சத்தில் நடந்து போகிறார். ஒரு பக்கம் ஓயாமல் அலைவீசி சளசளவென்று பேசிக் கொண்டிருக்கும் கடல். இதோ இங்கே இத்தனை உருவங்கள். கலைச் சிற்பங்கள். ஆனால் மகா அமைதி. அந்த முரண் அவருக்குப் பெரும் கிளர்ச்சி தருகிறது. அந்தச் சிலைகள் பாத்திரங்களாகி அவருடன் எதோ பேச முயல்வதாகவும் அதைப் புரிந்து கொள்ள தம்மால் இயலவில்லை என்பது போலவும் அவர் துக்கப் படுகிறார். அந்த வளாகமே சரித்திரக் காலத்துக்குத் திரும்பிப் போனாப் போலவும் அவர்தான் வேறு காலத்தில் இருந்து இங்கே வந்து நடமாடுகிற மாதிரியும் தோன்றுகிறது அவருக்கு.

எத்தனை நேரம் அப்படியே இருந்தார் அவர். அவருக்கே தெரியாது. அவர் தோளைத் தொடுகிறான் மகன். மணியம் செல்வன். நிகழ்காலத்துக்கு மனம் இல்லாமல் திரும்புகிறார் மணியம். ஒரு பெருமூச்சுடன் காருக்குத் திரும்புகிறார். காரின் பின் இருக்கையில் அவன், மகன் வரைந்த ஓவியம். அந்தச் சிலைகளின் அணிவகுப்பை ஏற்றுக் கொள்ளும் அப்பா. அத்தனை தத்ரூபமான ஓவியம். அப்பா அவனை அப்படியே வாரித் தழுவிக் கொள்கிறார்.

இம் மாதிரி ஒரு கதை நான் எழுதி, அது வெளிவரும் வரை ம.செ.யிடம் நான் சொல்லவில்லை. கதை வெளியானது. குமுதம் இதழில் அப்போது ராவ் சார் ஆசிரியர். அவருக்கும் கதை பிடித்திருந்தது. பெண் பாத்திரம் இல்லாத கதை. அவர் போடத் தயங்கவும் இல்லை.

கதை வெளியானதும் ம.செ.யிடம் தகவல் சொன்னேன். படத்துக்கான ஓவியம் அவரை வரையச் சொல்ல வேண்டாம், என்று ராவ் சாரிடம் நான் சொல்லி யிருந்தேன். அந்த சஸ்பென்ஸ் இருக்கட்டுமே என்றேன். அவரும் ஏற்றுக் கொண்டார்.

ம.செ. பார்த்துவிட்டு எனக்கு நெகிழ்ச்சியுடன் அலைபேசியில் பேசினார்.

இப்போது அவர் முறை!

•

mob 91 97899 87842 / 91 94450 16842

storysankar@gmail.com

part 26/art by kamal koria

அறுபது

எழுபது

எண்பது

எஸ்.சங்கரநாராயணன்

ஆனால் நான் மாறுபட விரும்பினேன். எண்பதுகளில் நாங்கள் மாறுபட விரும்பினோம். கோணங்கியின் எழுத்து?வாழ்வின் முன்பகுதியும், பிறகு தன்னடையாளம் என தனி எடுப்பு வைத்துக் கொண்டதும் எல்லாரும் அறிந்ததே. அதில் நான் கிளை பிரிந்த விவரமும் வேறொரு பதிவில் சொன்ன நினைவு. சுருக்கமாய்ச் சொன்னால், முற்றிலும் வேறு வார்த்தைகள் வேறு அனுபவம் என்று வாசகனை, சொல்லிச் சொல்லி பழக்கப்பட்டு, நைந்து போன தமிழ் வார்த்தைக் குப்பையில் இருந்து மீட்டெடுப்பேன், என்றார் கோணங்கி. மரபைத் தொட்டு அதன் நீட்சியாக நான் என் அலைவரிசைகளை அமைத்துக்கொள்ள முன்வந்தேன். (நாமார்க்கும் குடியல்லோம் ‘சிவனை’ அஞ்சோம். - இப்படி. இதுபற்றி முன் பதிவுகளில் குறிப்பிட்ட நினைவு.)

எங்களுக்கு முந்தைய எழுத்தாளர்கள், ஐம்பது அறுபதுகளின் இலக்கிய அடையாளங்கள், பெரும்பாலும் பிராமணர்கள். அவர்கள் நடத்திய பத்திரிகைகள், சிறு பத்திரிகைகள் கோலோச்சிய காலம். பிராமணர் அல்லாத, எனினும் பிராமண சாதியோடு ஒத்துப்போகக் கூடிய மேல்சாதிக் காரர்களின் பத்திரிகைகள் இருந்தன. அவ்வண்ணமேயான எழுத்தாளர்களும் இருந்தார்கள். இலக்கியத்தின் போக்குகளை, இரத்தவோட்டத்தை அவர்கள் நிர்ணயித்தார்கள். தேவார, திவ்யப் பிரபந்த காலம் என்று மொழி, ஆன்மிகத்தில் செழித்த காலம் போல, எம்.எஸ்.வியோ, அதன்பின் இளையராஜாவோ திரை இசையின் போக்கை நிர்ணயித்தது போல, வசனத்தின் உரைநடையின் ஆரம்ப கால கட்டமாக அது இருந்தது.

ஒரு வேடிக்கையான உதாரணம் நினைவு வருகிறது. ‘சந்திரலேகா’ என ஒரு பிரம்மாண்டான தயாரிப்புத் திரைப்படம் வந்த காலத்தில், போலிஸ் ஒருவன் திருடனைப் பிடிக்க வியூகம் வகுப்பான். நீ அங்கே காத்திரு. இவன் இங்கே இருப்பான். யார் பார்க்கறீங்களோ, உடனே விசில் அடிக்க மற்றவர்கள் பாய்ந்து வந்து திருடனை வளைத்து விடலாம்... என்ற திட்டத்துக்கு வசனம், “இவா ஊதினா அவா வருவா” என பிராமண பாஷையில் இருக்கும்! அந்தகக்லத்தில் சாரங்கபாணியின் நகைச்சுவை உச்சரிப்பு பாணியிலேயே பிராமண வாடை தனியே தெரியும்... அது ஒரு காலம். எல்லாம் தாண்டித்தான் வந்திருக்கிறோம்.

எழுத்தில் தனிமனித வாழ்க்கையோ சம்பவங்களோ தாண்டி ஓர் அறவுணர்வை, ஒழுக்கத்தை வலியுறுத்தும்படி கதைகளை அவர்கள் வடிவமைத்துக் கொண்டார்கள். ஐம்பது அறுபது காலகாட்ட எழுத்தாளர்கள் அவர்கள். தன்னைவிட உயரமான ஒரு பிம்பத்தைக் கட்டமைக்க அவர்கள் ஆர்வப் பட்டார்கள். இலட்சியத் தினவு, தோள்ப்பூரிப்பு, சமூகப் புரட்சி கொண்ட கதைகள், அவையும் ஒருபக்கம் ஆட்சிக்கு வந்தன. அப்படிக் கதைகள் எழுதுவது பெருமிதம் தருவதாக, பரவலான இலக்கிய அந்தஸ்தும், புகழும் ஈட்டித் தருவதாக இருந்தது. இதில் தனிமனிதக் கதைகள் அத்தனை எடுபடவில்லை, நா.பா, அகிலன், மு.வ. காட்டும் இலட்சியப் பாத்திரங்கள் தமிழ்த் தீவிரமோ, சமுதாயப் புரட்சி பாவனைகளோ கொண்டாடின. அவற்றுக்குத் தனி வாசக அரங்கு அமைந்தது.

அந்தப் படைப்புகளின் பாத்திரங்களின் பெயர்களையே தங்கள் குழந்தைகளுக்குப் பெயர் வைக்கும் போக்கு கூட இருந்தது.

ஆனால் இலக்கிய அடையாளம் என அறம் வலியுறுத்தி, பரந்து பெய்யும் மழைபோல், தனிமனிதப் பாத்திரங்கள் தாண்டி சமூகத்தை அடையாளப் படுத்தும் கதைகள் சிறப்பு பெற்றன. (கு.அழகிரிசாமி, ஜானகிராமன்.) இதே அளவு, இந்த தனிமனித லௌகிகக் கதைகள் அங்கிகாரம் பெறவும் முடியவில்லை. வணிகப் பத்திரிகையில் லௌகிகக் கதைகள் எழுதியவர்கள் சுவாரஸ்ய அம்சம் கருதி வாசிக்கப் பட்டார்கள். இந்த சூழல் நடுவே, இலை நடுவே தாமரை என ஜெயகாந்தன் போன்றோர் தலையெடுத்தார்கள். ஒரு காலகட்டத்தின் போக்கு இது.

தனியொரு எழுத்தாளன் இதை நிர்ணயித்திருக்க மாட்டார் என்று தோன்றுகிறது. அல்லது ஒரு தனி மனித முயற்சி பரவலாய் அடையாளப் படும்போது பிறரும் அவர்வழி கூட வந்திருக்கலாம். அப்படிப் போக்குகளை நிர்ணயிப்பவனே வகைமாதிரியாக (ஐகானாக) அழியாப் புகழ் பெறுகிறான். அந்த ஐகான்களையே நாம் உதாரணங்களாகக் கொண்டு அந்தக் காலகட்டத்தை அளவிடுகிறோம். மதிப்பிடுகிறோம்.

போன பதிவில் அறம் சார்ந்த உணர்வுகளை மீட்டியபடி நகரும் கதைகளாக, லாசராவின் குருஷேத்திரம் மற்றும் தி.ஜானகிராமனின் ஒரு கதை என உதாரணம் காட்டியதை இங்கே சேர்த்துப் பார்க்கலாம். பிற்காலங்களில், அறுபது தாண்டி எழுபதுகளின் எழுத்தாளர்கள், வண்ணதாசன், வண்ணநிலவன், பூமணி, பிரபஞ்சன், சா.கந்தசாமி என ஒரு வட்டம் வருகையில் இந்தப் போக்கு மாற்றம் கண்டது. என்ன மாற்றம் அது? அறுபதுகளின் எழுத்தாளர்கள் எல்லாப் பாத்திரங்களையும் இலட்சிய வாதம் பேச வைத்தார்கள். அறமும் வாழ்வொழுங்கும் ஓரளவு லட்சியத் தினவே தானே. அறத்தின் நிமிர்வு அவசியம், என்று வலியுறுத்திப் பேசும்போது, பாத்திர வார்ப்புகள் எப்படி இருந்தாலும், அது எழுத்தாளனின் கனவு என்பது அதில் காணக் கிடைப்பதாகவே ஆகிப் போகிறது. ஆக அந்தக் கதாபாத்திரங்கள், எழுத்தாளனின் அறிவுத்தளத்திலேயே அவையும் இயங்கின, என்று கூறத் தோன்றுகிறது.

இந்த ஐம்பதுகளின் அறுபதுகளின் எழுத்தாளர்களில் அசோகமித்திரன் மாத்திரம், தான் வாழ்ந்த சூழலை, பொருளாதார அடிப்படையில் மத்திய தர, கீழ்மத்திய தர மனிதர்களை அடையாளப் படுத்திப் புனைவுகள் அளித்தார். என்றாலும் அப் பாத்திரங்களில், இப்போது நாம் குறிப்பிடுகிறோமே, அம்மாதிரி விளிம்புநிலை மனிதர்கள் இல்லை. அவர் வாழ்ந்த ஹைதராபாத் சூழல் தனி அடையாளம். எனினும் வலி மிக்க வாழ்க்கை அவரது கதைக் களன். அவ்வளவே. இந்தக் குழுவில் ஜெயகாந்தனின் பங்களிப்பு அபாரமானது. அவர்தான் பிராமணர், அப்பிராமணர் என்ற பாகுபாடு இல்லாமலும், மேல்சாதி கீழ்சாதி என்றெல்லாம் பராட்டாமலும் புனைவுகளில் ஈடுபட்டார். அவரது குணாம்சம் அது. அந்தக் காலகட்டத்தின் பெரும் வியப்பு இது. புதுமைப்பித்தனிடம் கூட சாதி சார்ந்த கட்டமைப்புகளில் பெரிய கேள்விகள் இல்லை. ஜெயகாந்தனிடமும் இல்லை, என்றாலும் அதில் சாதி அபிமானம் என்று தெரியாது. அவ்வளவில் புதுமைப்பித்தன் தான் பிறந்த பிள்ளை சமூகத்தின் அடையாளங்களைக் கூடவைத்துக் கொண்டவர், என்கிற விமரிசனம் அவருக்கு எழுந்தது. புதுமைப்பித்தனின் ஒரு சிறுகதையின் தலைப்பு - கடவுளும் கந்தசாமிப் பிள்ளையும். ஆனால் ஜெயகாந்தனோ பணம், கல்வி, சாதி அடையாளம் தாண்டி பொதுவாக அத்தனை விதமான வாழ்க்கைத்தர பாத்திரங்களையும் அன்பு, குடும்பச் சூழல் என பொதுவான நேர்மையுடன் வடித்துக் காட்டினார். ஒரு மனிதன் ஒரு வீடு ஒரு உலகம், போன்ற நாவல்களை அவரால் தர முடிந்தது. தனக்குள் கிளம்பும் விவாதங்களை அவர் பாத்திரங்களாக்கி ஆனால் விமரிசனமாகவோ, பிரச்சாரமாகவோ தெரியாமல் படைத்துக் காட்டிய அளவில் அவரது பரந்த மனது அத்தனை தரப்பு வாசகர்களையும் கொள்ளை கொள்வதாக அமைந்தது. மிகுந்த நேர்மையான உளப்பூர்வமான எழுத்து என ஜெயகாந்தனின் சிறுகதைகள் அமைந்தன. மற்ற எழுத்தாளர்கள் தங்கள் பாத்திரங்களை ஒரு குறிப்பிட்ட வர்க்கச் சூழலில், தான் அறிந்தது, தனக்குத் தெரிந்தது என எழுதத் தலைப் பட்டார்கள். ஜெயகாந்தன் வேறு வேறு மட்டத்திலான பாத்திரங்களை எழுதிப் பார்க்க உந்தப்பட்டார். பிராமணப் பாத்திரம். விளிம்பு நிலைப் பாத்திரம். நன்கு படித்த மேல் தட்டு வர்க்கம். வெளிநாட்டு பாவனைகளைக் கூட அவர் தன் கதைகளில் நடமாட விட்டது, அந்தக் கால கட்டத்தின் ஆகப் பெரிய ஆச்சர்யம்.

இன்னும் சொல்லப் போனால் யார் எழுத்தாளன், என்ற கேள்விக்கு, ‘எந்த விஷயம் பற்றியும் எத்தனை பக்கங்கள் வேண்டுமானாலும் கேட்டால் தர அவனுக்கு முடிய வேண்டும். அப்போதுதான் அவன் எழுத்தாளன்,’ என எனக்கு நானே சொல்லிக் கொண்டேன். ஜெயகாந்தனை அந்தவகை எழுத்தாளனாக இப்போது நினைத்துக் கொள்கிறேன்.

இந்தச் சூழலில் எழுபதுகளில், பூமணி, சா.கந்தசாமி போன்றவர்கள் பாத்திரங்களின் சூழலும், அறிவும் சார்ந்து எழுத்தாளனின் குறுக்கீடு இல்லாத படைப்புகளை அளிக்கத் தலைப்பட்டார்கள். ஓரளவு அசோகமித்திரனும் இவ்வகையில் முயன்று பார்த்திருப்பதாக உதாரணம் காட்ட முடியும். கதாபாத்திரங்கள் எவ்வளவிலும் தான் வாழும் சூழலுக்கு மேற்பட்ட தத்துவங்களை ஒருபோதும் உதிர்ப்பது இல்லை. பெரும் சிந்தனைகளுடன் அறிவும் தர்க்கமுமாய் வளையவர வில்லை அப் பாத்திரங்கள். மானுட விழுமியங்களை நோக்கி நகரும் அறுபதுகளின் பெரும் போக்கில் இருந்து இது துல்லியமான மாறுபாடுகள் கொண்டதாய் இருந்தது. இந்தக் காலகட்டங்களில் ஆ.மாதவன், பூமணி, கி.ரா. போன்றவர்களின் வட்டார வழக்கு உரையாடல்களின் பயன்பாடுகள் அந்த முயற்சிக்குப் பெரிதும் உறுதுணை புரிந்தன. கி.ரா. பாத்திரங்கள் அவரது ஆளுமையின் அடையாளங்கள், எனினும் அவர் காட்டிய உலகம் புதுசானது. லட்சியப் போக்குகளுக்கு மாறுபட்டதாய் இருந்தது. முற்போக்கு வாடை வீசும் கி.ரா. கதைகளில்.

பிறகான எண்பதுகள். எனது முதல் சிறுகதை 1979 வாக்கில் வெளியானது. ஒரு சுமாரான இதழில் வெளியான சுமாரான கதை அது. எனது நல்ல கதையை நிராகரித்திருப்பார்கள் அவர்கள், என்கிற அளவுக்கு சுமாரான இதழ் அது. நான் எழுத்தாளன் ஆகிவிட்டேன். நான் எழுத வந்தபோது எனக்கு இலக்கியப் பத்திரிகை, வணிகப் பத்திரிகை என்பது எல்லாம் தெரியாது. அப்போது சாவி, மணியன் இருவரும் தனித்தனியே பத்திரிகைகள் ஆரம்பித்தார்கள். சில வருடங்களில் அவர்களே நிறையத் துணை இதழ்களும் துவங்கினார்கள். கதைகள் பெருவாரியாகத் தேவை இருந்த காலம் அது. எனது கதைகள் கொண்டாடப் பட்ட காலம் அது. நான், பட்டுக்கோட்டை பிரபாகர், சுபா, ம.வே.சிவகுமார், கார்த்திகா ராஜ்குமார் - என எழுத ஆரம்பித்த புதியவர் பட்டியல் உண்டு. குங்குமம் அறிமுக எழுத்தாளர் என்று முதல்கதை வெளியிட ஆர்வப் பட்ட காலம். இப்பெரும் போக்கோடு, நான் என் வழி தனியே பிரிந்து வந்தது எனக்கே ஆச்சர்யம். அதன் விவரங்களை வேறு இடத்தில் பதிவிட்டிருக்கிறதாக நினைக்கிறேன்.

குறிப்பாக வணிகக் கதைகள் சம்பவங்களை, திருப்பங்களை வைத்து வாசகனுக்கு சுவாரஸ்யமான வாசிப்பு தந்தன. இலக்கியத் தரமான கதைகள் பாத்திரங்களுக்கு முக்கியத்துவம் அளித்தன, என எளிமையான வித்தியாசம் சொல்ல முடியும். இதையும் முன்பே நான் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன்.

எழுத்து ஓரளவு பிடிபட்ட போது விதவிதமாய் எழுதிப் பார்க்கிற ஆவல் வருகிறது. இதுவரை சொல்லப்படாத சேதிகளை, மனிதர்களை நாம் சொல்ல அவா எழுகிறது. தொடர்ந்து எழுதிக் கொண்டிருக்கும்போது நமக்குள் நிகழும் மாற்றங்கள் எத்தனை அருமையானவை. எழுதியபடியே எழுத்தால் தானும் வளர்கிறான் எழுத்தாளன். என் ஒரு கதை போல அடுத்தது இல்லாமல் பார்த்துக் கொள்ள நான் முடிந்த அளவு முயல்கிறேன்.

2

எழுத்தாளர் பா.திருச்செந்தாழை திசம்பர் 17, 2018 முகநூலில் எழுதிய ஒரு குறிப்பு மேற்சொன்ன விவரங்களைப் பற்றி மனசு வட்டமிட வைத்துவிட்டது. திருச்செந்தாழையின் பதிவின் முதல் பகுதி இதோ.

      “ஷங்கரநாராயணனின் கதை ஒன்று உள்ளது.   

      எப்போதும் சின்னபையனைப் போலவே பொறுப்பில்லாமல் நடந்து கொள்ளும் தந்தையைக் குறித்து குறைகூறிக் கொண்டே இருக்கும் ஒருவனிடம், தனது அந்திமத்தில் இருக்கும் அம்மா ஒருநாள் அவளது பழைய காதல் வாழ்வையும், அதில் தோற்று நின்ற அந்த நிமிடத்தில் எவ்வளவு இயல்பாய் தன்னுடன் இணைந்து பயணிக்கத் துவங்கிய அவனது தந்தையைப் பற்றியும் கூறி முடிப்பாள். இவன் திணறியபடி அதைக் கேட்டுமுடித்து அமைதியாவான். தந்தை குறித்த அவனது அனுமானங்களை என்ன செய்வதென அவன் மௌனிக்கும்போது, தெருவில் கிரிக்கெட் விளையாடும் பையன்களுக்குக் கையசைத்தபடி வீட்டிற்குள் நுழைந்து, விசிலடித்தபடி பௌலிங் செய்யும் பாவனையுடன் அப்பா தனிமையில் தனது அறைக்குள் செல்வார்.

      மகத்தானவைகள் என்பவை அளவில் மிகப்பெரியவை என்பது எப்படியோ பழக்கமாகிவிட்டது.”

திருச்செந்தாழையின் இந்த முகநூல் பதிவு நான் எதிர்பாராதது. அவர் குறிப்பிட்ட அந்தக் கதை என் நினைவில் இல்லை. ஆனால் மனிதர்களில் விடுபட்டவர்களை நாம் அடையாளம் காட்ட வேண்டும், என்கிற எனது உந்துதலில் அப்படி ஒரு கதை நான் எழுதி யிருப்பேன் என்றே தோன்றுகிறது. அச்சான கதைகளை சூதானமாக பத்திரப்படுத்தும் பழக்கம் எனக்கு எப்போதுமே இல்லை. அதனால் எனது ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட கதைகள் திரும்பக் கிடைக்கவில்லை எனக்கு. அதில் வருத்தமும் இல்லை.

‘சூரிய விளக்கும் சூறாவளியும்’ என நான் ஒரு கதை எழுதினேன். தலைப்பே சொல்லி விடும் அது என் எழுத்துலக ஆரம்பகாலக் கதை. எத்தனை தோல்விகள் வந்தாலும், வாழ்க்கை அடிமேல் அடி போட்டு அவனைப் புரட்டிப் போட்டாலும், புன்னகை மாறாமல் வாழும் ஒரு மனிதனின் கதை அது. பாசமே காட்டத் தெரியாத கொடுமைக்காரத் தந்தையிடம் பயந்து பயந்து வளர்ந்த ஒருவர். கல்லூரிக் காலத்தில் தன்னைக் காதலித்த ஓர் அபூர்வமான பெண்ணையே தன் அப்பாவுக்கு பயந்து கைப்பிடிக்கத் தவறவிட்டவர். எங்கு பார்த்தாலும் துரத்தி வரும் நிராசைகள். இதன் மத்தியில் அவர் தன் மனைவியுடன் சந்தோஷமாக வாழ்கிறதாகக் காட்டிக்கொண்டு, மனைவியை கௌரவமாக நடத்துவார். அதை மகனுக்கு அம்மா சொல்வதாக அமைத்திருந்த கதை அது. ஒருவேளை இந்தக் கதையைத் தான் இப்போது திருச்செந்தாழை நினைவு கூர்கிறாரோ என்னவோ? அவனுடன் அப்பா தெருவில் இறங்கும் போது தெருவில் பையன்கள் கிரிக்கெட் விளையாடிக் கொண்டிருப்பார்கள். ஒருவன் அடித்த பந்து அப்பா முன்னால் வந்து விழும். அதைப் பிடித்து பௌலிங் போடுவார் அவர்... என எழுதிய நினைவு எனக்கு.

‘சூரிய விளக்கும் சூறாவளியும்’ என்ற அந்தக் கதை ஆங்கிலத்திலும் மொழிமாற்றம் கண்டது. ஓய்வு பெற்ற மாஜிஸ்டிரேட் எம்.எஸ்.ராமசாமி பண்ணி யிருந்தார். நிறையப் பேருக்கு அது பிடித்திருந்தது. அப்படி ஒரு வாழ்க்கை வாழ எல்லாருமே ஆசைப் படுகிறார்கள் என்று எனக்குத் தோன்றியது.

கதையமைப்பில் முழுக்க மானுடத்தை நோக்கி நாமே இயங்குவதான பாவனையுடன் சொந்தக் கற்பனையில் எழுதுவது அந்தக் கதை உருவான நேரத்தின் மன அமைதி சார்ந்தது. முழுக்கவே எல்லாப் பாத்திரங்களையும் நல்லவர்களாகவே படைத்து, வில்லன்களே இல்லாமல் கூட கதை எழுதி யிருக்கிறேன். இதற்கு முன்மாதிரி இல்லை என்கிற தனிக்கதை எனவும் முயன்று பார்த்திருக்கிறேன்.

துப்பாக்கி இல்லாமல் ஒரு துப்பறியும் கதை, என்ற சிறுகதை அப்படி. அது முன்மாதிரிகள் அற்றது. விதவை அம்மா. அம்மாவும் பெண்ணும் கோவில் பிராகரத்தில் சுற்றி வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். திடுதிப்பென்று மின்சாரம் போய்விடுகிறது. அந்தப் பெரும் இருளில் அம்மாவின் உதட்டை யாரோ சட்டன கவ்வி முத்தம் இட்டு விடுகிறார்கள். விளக்கு வந்தபோது பார்த்தால் அவளுக்குப் பக்கமாகவோ, முன்னாலோ பின்னாலோ யாருமே இல்லை. இத்தனை வயசாகியும் நான் இன்னும் அத்தனை இளமையாகவா, ஈர்ப்பாகவே இருக்கிறேன்? என் உடல் இன்னும் கட்டுக் குலையாமல் ஆண்களைக் கிறங்கடிக்கிற அளவிலா இருக்கிறது? கூட வரும் மகள்... இவளுக்கு விஷயம் தெரிந்தால் என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பாள்? யார் இப்படிச் செய்தது? யார் அவன்? லேசாய் உதட்டைத் தடவிக் கொள்ளலாமா என்று நினைவை உதறிக் கொண்டபடியே நடந்து வருவாள்.

திடீரென அவளுக்கு ஒரு விஷயம் நினைவுக்கு வரும். மின்சாரம் போன அந்த விநாடி, அதற்கு சற்று முன்தான் அவளுக்கு இடப் பக்கமாக வந்து கொண்டிருந்த பெண், தற்செயலாக அவளுக்கு வலப் பக்கமாக வந்தாள், என்பது அம்மாவுக்கு ஞாபகம் வரும் - என்று முடியும் கதை.

இதேபோல முற்றிலும் புதிதான கற்பனை என்று இன்னொரு கதை நினைவுக்கு வருகிறது. ‘ஜலஜாவுக்குப் பைத்தியம்.’ இந்தக் கதையை எதிர்பாராத இடத்தில் முடித்திருப்பேன். எட்டாங் கிளாஸ் படிக்கிற வயசில் ஒரு சின்னப் பையன். அவன் வீட்டுக்கு எதிர்வீட்டில் ஒரு பைத்தியம், ஜலஜா. அதன் சேஷ்டைகள் இவனுக்கு சுவாரஸ்யமானவை. யாரும் இல்லாத சமயம் இவனும் அவளிடம் வேடிக்கை செய்து மகிழ்வான். ஒரு கோடை விடுமுறை என்று தாத்தா வீட்டுக்குப் போயிருப்பான் இவன். திரும்ப வந்தபோது ஜலஜா இல்லை. அந்த எதிர்வீட்டுத் திண்ணை காலியாகக் கிடைக்கும். என்ன ஆயிற்று ஜலஜாவுக்கு?

அவன் வகுப்புத்தோழன், புளுகுமாஸ்டர் அவனுக்குச் சொல்வான். ஜலஜா செத்துட்டா. அவங்க அம்மாவே அவளுக்கு பால்ல வெஷத்தைக் கலந்து குடுத்து... கேட்கவே நடுங்கும் அவனுக்கு. இதை நம்புவதா வேண்டாமா, என்று பதட்டமாய் இருக்கும். ஜலஜாவை ஊரில் யாரோ கெடுத்து விட்டார்கள், என்பது புளுகுமாஸ்டரின் கதை. அவளை யாரோ கர்ப்பமாக்கி விட்டார்கள். யார் என்பது ஜலஜாவுக்குச் சொல்லத் தெரியவில்லை. விஷயம் ஊருக்குத் தெரியுமுன்னால்... அவங்க அம்மா, வேறு வழியில்லாமல்... பாலில்...

போடா சர்த்தான், என அவனை உதறிவிட்டு வந்தாலும் இவனுக்கு ஜலஜா பற்றிய நினைவுகளே கூட வரும். அவள் வீட்டு வாசலில் காலித் திண்ணையைப் பார்த்தபடி அவன் நிற்பான். திடீரென்று அவள்வீட்டுக் கதவு திறக்கும். ஜலஜாவின் அம்மா வெளியே வருவாள். இவளா? இவளா கொலைகாரி?.. சே புளுகுகிறார்கள்... என்றிருக்கும். அவனைப் பார்த்துவிட்டு வீட்டுக்கு உள்ளே கூப்பிடுவாள் ஜலஜாவின் அம்மா. உள்ளே போய் அப்படியே நிற்பான். துக்கம் கேட்டு அவனுக்குப் பழக்கம் இல்லை. இவளா கொலைனாரி? இவளா?... என தனியே ஒரு பதற்றம். சரி மாமி. நான் வரேன், என அவன் கிளம்புவான். இருடா, வராதவன் வந்திருக்கே. ஒரு வாய் பால் சாப்ட்டுட்டுப் போ. ஒரே துள்ளலில் வெளியே ஓடுவான் அவன் - அந்தக் காலத்தில் நேரில் பார்த்தவர் எல்லாம் கைகொடுத்துக் குலுக்கிச் செல்வார்கள் இந்தக் கதை வந்த புதிதில்.

ஒரு அரசு அலுவலகத்தின் பழைய ஆவணக் காப்பு அறையும் அதன் புராதன இருளும் அதில் மேஜையில் குப்புறப் படுத்து உறங்கும் ஊழியனும் அவனுடன் நட்பு பாராட்டும் எலிகளும் என்கிற ஒரு கதை, ‘மார்ச்சுவரியில் ஒரு மனிதன்.’

இந்தியா டுடே இதழ் சிறுகதைகளை வெளியிட்டுக் கொண்டிருந்த போது நான் அதில் எழுதியிருந்த அத்தனை கதைகளும் எனக்கு மிகப் பிரியமானவை. பெயரே இல்லாத மனிதன் - யேசுதாஸ் என்று கதாபாத்திரத்துக்கு பாடகரின் பெயரையே கொடுத்து எழுதிய கதை. யேசுதாஸ் வீட்டு செவிட்டூமைத் தோட்டக்காரன் பற்றிய கதை. இசையில் வல்லவரான யேசுதாசுக்கு பெயருக்கு முன்னால் பத்மஸ்ரீ அது இது என்று, கூடவே பெயருக்குப் பின்னாலும் படித்து வாங்கிய பட்டங்கள். அவர் வீட்டில் வேலைக்கு வரும் செவிட்டூமைத் தோட்டக்காரன். அவனுக்குப் பெயரே இல்லை. யார் அவனைப் பேர் சொல்லி அழைக்கப் போகிறார்கள். அப்படி ஒரு பெயர் வைத்து அவனைக் கூப்பிட்டாலும் அவனுக்கு எப்படி அது கேட்கும்?

ஆனால் யேசுதாஸ் இசையில் விற்பன்னர், என்பதைப் போலவே, அவன் மண்ணின் மகத்துவம் அறிந்தவன். அவன் சொன்னதைக் கேட்டது தோட்ட மண். வாசல் பக்கப் புல்தரையை ஒழுங்கு செய்து மாலைகளில் அவர் அமர நாற்காலிகள் போட்டுக் கொள்ள வைத்தான். அவன் வைத்த ரோஜாச் செடி பூத்துக் குலுங்கியது. தன் வீட்டு வாசல் அலங்காரமாகி விட்டதில் அவருக்கு, யேசுதாசுக்குத் திருப்தி. அவன் மீது சக கலைஞன் என்ற அளவிலேயே அவருக்கு மரியாதை வந்தது.

இதில் நான் காட்டிய ஒரு சேதி முக்கியமானது. அதற்காகவே இங்கே அதை விளக்க முன்வந்தேன். இந்தக் கதை சார்ந்த வேறொரு சுவாரஸ்யத்தை வேறு இடத்தில் நான் பகிர்ந்து கொள்வேன். கதையமைப்பு என்னவென்றால், தனது ஞானம் சார்ந்த செருக்கும் மிடுக்குமான யேசுதாஸ். அவரது செருக்கை மெல்லக் கலைக்கிறான் (பெயர் கூட இல்லாத) தோட்டக்கலை நிபுணன்.

யேசுதாசின் மனைவி அவருக்குப் பணிவிடை செய்வதையே தனது கடமை எனக் கொண்டவள். காலையில் அவரது சாதக நேரத்துக்கு எல்லாம் அவருக்குத் தயாராய் எடுத்து வைப்பது முதல் அவரது தேவைகளைப் பாய்ந்து பாய்ந்து பொறுப்பாய் பயந்து பயந்து செய்கிறவள். அவர் வேலையாய் இருந்தால் நெருங்கவே யோசிப்பாள். தோட்டக்காரன் வந்தபிறகு யேசுதாஸ் தன்னளவிலேயே உள்ளிறுக்கம் தளர்வதை உணர்கிறார். தன் மனைவியையே அவர் பார்க்கும் பார்வையில் அந்த கெடுபிடி இல்லை. அன்பு, கனிந்த அன்பு கவிகிறது. ஒருவரை யொருவர் அன்பால் நெருங்கி வருகிறார்கள்.

அந்தக் கரைதலில் அவர்களுக்குக் குழந்தை பிறக்கிறது. உயர்வு தாழ்வு சார்ந்தும், உணர்ச்சி பேதங்களிலும் அல்லாமல், கனிந்த அன்பிலும் குழைவிலும் உருவாகிறது குழவி. கணவன் மனைவி இடையே ‘நான்’ மறைந்து ‘நாம்’ என்றானபோது, இருவருக்கும் பொதுவான, இருவருக்குமான குழந்தை அங்கே வந்து சேர்கிறது.

ஒரு கதைபோல் மற்றது அமையாதபடி முடிந்தவரை எழுதிப் பார்ப்பது. யாரைப் போலவும் அல்லாமல் சிந்திக்கப் பயிற்சி பெறுவது... என்றெல்லாம் நான் இயங்கி வந்தேன். முழுக்கவே எல்லாப் பாத்திரங்களும் நல்லவர்களாகவே அமைகிறாப் போல ஒரு கதை கூட நான் பண்ணி யிருக்கிறேன்.

ஒரு விபத்தில் தலையில் அடிபட்டு பைத்தியம் ஆகிவிட்டார் அப்பா. பேச்சு அடங்கிப் போனவர். தன் காரியத்தைத் தானே செய்து கொள்ளத் தெரியாது அவருக்கு. வீட்டில் அவர், அவரது மனைவி, ஒரு மகன். மகன்மேல் எப்பவுமே உயிர்ப் பாசம் வைத்திருக்கும் அப்பா. யார் என்ன சொன்னாலும் கேட்காத அப்பா, மகனின் சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டார். அவன்தான் அவரைக் காலையில் குளிப்பாட்டி விடுவது. தட்டில் சோறு வைத்துக் கொண்டு ஊட்டிவிட்டு விட்டு அவன் வேலைக்குக் கிளம்புவான்.

அம்மாவும், அம்மாவின் தம்பியுமாக பையனுக்குக் கல்யாணத்துக்குப் பெண் பார்க்க ஆரம்பிப்பார்கள். பையன் தனக்குக் கல்யாணமே வேண்டாம், என்று மறுத்து விடுவான். அப்பாவைக் கடைசி வரை நான்தான் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். வருகிறவள் அப்பாவிடம் வேத்துமுகம் காட்டிவிட்டால் என்னால் தாங்க முடியாது, என்று பிடிவாதமாய்க் கல்யாணத்துக்கு மறுத்து விடுகிறான்.

ஒருநாள் அவன் அலுவலகம் முடிந்து வீடு வருகையில் சில புது நபர்கள் வந்திருக்கிறார்கள். பெண் வீட்டுக்காரர்கள். அவன் “மன்னிக்கவும். எனக்கு இப்பக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிற யோசனை இல்லை” எனக் கைகூப்பி அவர்களை அனுப்பி வைக்க முயல்கிறான். உங்க வீடு, உங்க அப்பா எல்லாம் எங்களுக்குத் தெரியும் தம்பி, என அவர்கள் சொல்லும் சமாதானம் அவனுக்கு ஏற்புடையதாக இல்லை. அவர்கள் வருத்தமாய்க் கிளம்பிப் போய்விடுகிறார்கள்.

அன்றைக்கு இரவு அப்பா அருகில் அவன் படுத்துக் கிடக்கிறான். இந்தப் பக்கம் அம்மா. கூட அவள் தம்பி. மாற்றி மாற்றிக் கல்யாணம் பற்றிப் பேசுகிறார்கள். அவன் பிடி கொடுக்கவே இல்லை.

காலையில் பார்த்தால், அவன் அருகில் படுத்துக் கிடந்த அப்பாவைக் காணவில்லை.

பதறியடித்து தெரிந்த இடம் எல்லாம் தேடுகிறார்கள். தங்கையைப் பக்கத்து ஊரில் கட்டிக் கொடுத்திருக்கிறது. அங்கேயும் அவர் இல்லை. எங்கே போனார் என்றே தெரியவில்லை.

ஒரு வாரத்தில் அவர்கள் வீட்டுக்கு ஒரு போஸ்ட்-கார்டு வருகிறது. பெண் கொடுக்க என்று வந்து பார்த்துவிட்டுப் போனவர்கள் வீட்டு முகவரி. அப்பா அங்கே போயிருக்கிறார். பெண்ணின் ஜாதகம், பையன் வீட்டில் தந்தது, அதில் இருக்கும் முகவரியைக் காட்டிக் காட்டி வழி கேட்டபடி நடந்தே அத்தனை தூரம், ஊர் விட்டு ஊர் போயிருக்கிறார்.

மகன் பதறியோடிப் போய்ப் பெண் வீட்டை அடைகிறான். பெண்ணின் அப்பா அவனை வரவேற்கிறார். எங்க வீட்ல நாங்க என்ன சொன்னாலும் அவர் காதுலயே வாங்கிக்க மாட்டார் தம்பி. நம்ம சாந்தி சொன்னா தான் அவரு கேக்கறாரு. தினசரி அவரைக் குளிப்பாட்டறது, அவருக்குச் சாப்பாடு கொடுக்கறது... எல்லாமே என் பொண்ணு தான், என்கிறார் பெண்ணின் அப்பா.

வீட்டுக்குள் உள்ளறையில் ஜல் ஜல் என்று இங்கே அங்கே அலைபாயும் கொலுசு ஒலியை அவன் காது நிறையக் கேட்கிறான் - என முடிகிறது கதை.

ஒரு கதையை உருவாக்குவது கதைஞனுக்கு எத்தனை ஆனந்த அனுபவம் என்று ஒரு உதாரணம் காட்ட நினைத்தேன். இத்தனை அலைபாய்தலுக்கும் காரணமான திருச்செந்தாழைக்கு நன்றி.

---

பின்குறிப்பு

சில வருடங்கள், இடைக்காலத்தில் நான் என் பெயரை ஷங்கரநாராயணன் என எழுதிக் கொண்டிருந்தேன். பிறகு திரும்ப இப்போது ஷ மாறி ச ஆகிவிட்டது. பிரபஞ்சன் போன்ற நண்பர்களே மேடையில் இதைக் கிண்டல் செய்தார்கள். யாரிடமோ ஜோசியம் கேட்டு பெயர் மாற்றம் செய்து கொண்டுவிட்டார், என்றார்கள். உண்மையில் நடந்தது என்ன?

என்னைப் போலவே எஸ்.சங்கரநாராயணன் என இன்னொரு எழுத்தாளர் எழுத வந்தார். அவர் கதை கல்கி சிறுகதைப் போட்டியில் தேர்வும் ஆனது. அந்த எஸ்.சங்கரநாராயணனிடம், எற்கனவே நான் இதே பெயரில் எழுதுவதைத் தெரிவித்தேன். ஒருபடி மேலே போய், தேவையில்லாமல் என் மோசமான கதைகளுக்கு நீங்கள் ஏன் பதில் சொல்லும்படி ஆக வேண்டும், என்றெல்லாம் கடிதம் எழுதினேன். ஒரு மாதம் இரண்டு மாதம் வரை பதில் இல்லை. பிறகு ஒரு அஞ்சல்-அட்டை வந்தது. அவர் என்னைவிட மிகப் பெரியவர். தவிரவும் சர்க்கரை வியாதி அதிகமாகி ஆஸ்பத்திரியில் போராடி, தன் காலை இழந்து வீடு திரும்பி என் கடிதத்தைப் பார்த்துவிட்டு பதில் எழுதினார். வயதில் மூத்தவர் அவர். தன் சொந்தப் பெயரில் எழுதுவதை நான் எப்படி மறுக்க முடியும், என்று என் பெயரை ஷ போட்டு நான் எழுத ஆரம்பித்தேன். சுருக்கமாய் முடித்து விடலாம் - இப்போது அவர் இறந்து விட்டார். நான் என் பழைய பாணியில் எஸ்.சங்கரநாராயணன், எனவே எழுத வந்துவிட்டேன்.

•

91 97899 87842 / 94450 16842

storysankar@gmail.com

part 25 / artist kamal koria

மழை

சொட்டும்

மரங்கள்

எஸ்.சங்கரநாராயணன்

 *

எல்லா எழுத்தாளனும் நல்ல வாசகனே. தனது எழுத்தின் மேம்பட்ட வாசகனே. தான் உயரவும், தன் படைப்பை மற்ற படைப்பில் இருந்து தனித்து நிறுத்தவும், மேம்படுத்தி அல்லது குறைந்தபட்சம் வித்தியாசப் படுத்திக் காட்டிக் கொள்ளவும் அவன் கவனம் செலுத்த வேண்டியிருக்கிறது. பிற எழுத்தாளர்களை வாசிக்காமல் அவன் அதை எப்படி முடிவு செய்ய முடியும்? அத்தோடு, தான் தன்னளவில் தன்னை, தன் ரசனையை, தன் எழுத்தின் சூட்சுமங்களை, எழுத எழுத அனுபவத்தில் இருந்து கற்றுக் கொள்வது போலவே, வாசிப்பில் இருந்தும் பயன் பெற்றுக்கொள்ள முடியும்.

முன்பே பலமுறை சொன்னது போல, ஒரு நல்ல கதை, ஆகா எனத் திகட்டுகிறது வாசிக்கையில். நம்மை ரொம்ப நேரம் அதன் சூழலில், அதில் நம்மைக் கவர்ந்த ஏதோவொன்றில், அதன் நடையாய் இருக்கலாம், அதன் கருப்பொருளாய் இருக்கலாம், அது சொல்லப்பட்ட உத்தியாய் இருக்கலாம், அதன் உவமைநயங்களாய் இருக்கலாம், அது சார்ந்திருக்கிற கருத்தாய், தத்துவமாய் இருக்கலாம்... ஏதோவொன்று நம்மை மயக்குகிறது அதில். அந்த ஒரு விஷயத்தில் நாம் கட்டப்பட்டு விடுகிறோம். ஒரு படைப்பாளன் அப்படிப் படைப்பை இரு கையால் ஏந்தி, ஒரு குழந்தையைப் போல அதைக் கொண்டாடுகிறான். இதில் பொறாமை வராது. வரக்கூடாது. எந்த வீட்டுக் குழந்தையானால் என்ன, குழந்தைகள் எல்லாமே அழகு தானே...

சிலசமயம் ஒரு நல்ல படைப்பைப் படித்த வீர்யத்தில், வாசித்த படைப்பாளனுக்கு உடனே எதாவது எழுதப் பரபரத்து விடுகிறது. தான் ரசித்து வாசித்த படைப்பின் ‘அதே’ உயரத்தை எட்டிவிடும் வேகம் தான் அது. அந்தப் பரபரப்பின் விளைவுகள் பலவிதமாக அமைகின்றன. அதில் ஓர் எளிய நிலை, அந்தப் படைப்பு போலவே முகஜாடை, நடை உடை பாவனைகளைக் கூட மாற்றாமல் சில படைப்புகள் அவசரமாய்த் தெறித்து விடும். மர்மக்கதைகள் என சுஜாதா தந்த அநேகக் கதைகள் அப்படி அமைந்திருப்பதைக் காணலாம். செமி ஆபாச நடை என்று தனியே அவர் அடையாளம் இருந்தது, தப்பித்தார். ஒருவகையில் இது ‘நகல்’ என்றே சொல்லிவிடலாம். ஆனால் வேண்டாம், ஏனெனில்...

எனெனில், நானே சில நகல்களின் சொந்தக்காரன்! இங்கே அதைப் பற்றியும் கொஞ்சம் பேசத் தான் போகிறோம்.

இன்னொரு பகுதியில் ம.ந.ரா. ‘புதுப்புனல் விருது’ பெற்ற போது அவர் பற்றி நான் உரையாற்றிய தகுதியுரையை வாசித்திருக்கலாம். அதில் வரும் ம.ந.ரா. சிறுகதை ‘கதை உலகில் ஒரு மேதை’ கதையும் இங்கே நினைவுகூரத் தக்கது!

முந்தைய ஒரு பதிவில் சொன்னது போல, (முகாம்கள் பாசறைகள்), ஒரு ஜெர்மானியக் கதை. அதை விளக்கலாம் இப்போது. ஜெர்மெனியின் ஒரு புகழ்பெற்ற நதி. அதன்மேலான புகழ்பெற்ற பாலம். அந்த நதியையும் அதன் மேல் பாலத்தையும் அழகாய் ஓவியமாய் வடித்த ஓர் ஓவியன். கதைப்படி அந்தப் பகுதி எதிரிகளால் கைப்பற்றப் பட்டு விடுகிறது. எதிரி நாட்டு ராணுவ வீரன் ஒருவன். அவன் ஒரு ஓய்வு நடையில் அந்தப் பகுதிக்கு வந்தபோது அங்கே நிற்கிறான். அந்த ஆற்றையும் அந்தப் பாலத்தையும் பார்க்கிறான். ஆகா இந்த இடம் எனக்கு ஏற்கனவே பரிச்சயமானதைப் போல் இருக்கிறதே, என நினைக்கிறான். ஆம். இதை ஓர் ஓவியமாகப் பார்த்திருக்கிறேன், எனக் கண்டடைகிறான். யார் அந்த ஓவியன், என அவன்பெயரை தன் நினைவு வளாகத்துக்குள் தேடுகிறான். சட்டென்று அந்தப் பெயர் நினைவில் வரவில்லை.

எதிரி நாட்டு ராணுவ ட்ரக் அங்கே வந்து நிற்கிறது. அவனை விசாரிக்கிறது. “யார் நீ? இங்கே ஏன் நிற்கிறாய்?” அவன் தானும் அவர்களில் ஒருவன் என, தன் அடையாள அட்டையைக் காட்ட நினைக்கிறான். பார்த்தால் அவனது பர்ஸ் எங்கோ தொலைந்து போய் விட்டது. வந்த அதிகாரிகள் அவனை நம்ப மறுக்கிறார்கள். அந்த நெருக்கடியை எப்படி எதிர்கொள்ள என்று அவனுக்குப் புரியவில்லை. அவர்களின் விசாரணைக்கு அவன் அளிக்கும் பதில்கள் அவர்களைத் திருப்தியுறச் செய்யவில்லை. இத்தனை நெருக்கடிகளுக்கு மத்தியில், அவனை அவர்கள் ட்ரக்கில் ஏற்றுகையில்... சட்டென அவன் நினைத்துக் கொள்கிறான், “ஆ அந்த ஓவியன் வான்கோ!” கதை அத்தோடு முடிகிறது, அந்த வரியுடன்.

அசோகமித்திரன் ஒரு கதை எழுதுகிறார். பீச்சிலேயோ எங்கேயோ, நடந்து போய்க் கொண்டிருக்கும் போது கதாநாயகன், ஒரு வேர்க்கடலை விற்கும் வண்டியை நிறுத்தி ஒரு பொட்டலம் வேர்க்கடலை வாங்குகிறான். அந்தப் பொட்டலம் சுற்றிய காகிதத்தை வாசிக்கிறான். அதில் ஒரு கவிதை இருக்கிறது. ஆனால் பாதிக் கவிதை தான் இருக்கிறது. அதை எழுதிய கவிஞன் பெயர் அதில் இல்லை. அவனுக்குத் தெரிந்த கவிதையாகத் தான் தோன்றுகிறது அந்தக் கவிதை. அந்தக் கவிஞனின் பெயர் சட்டென அவனுக்கு ஞாபகம் வரவில்லை. கதையில் அடுத்தடுத்து சம்பவங்கள். கதை முடியும் கட்டத்தில் சட்டென்று அவனுக்குப் பொறி தட்டுகிறது. “ஆ அந்தக் கவிஞர் க.நா.சு.” சுபம்.

அதே ஃபில்டரில் மிச்சம் இருந்த டிகாஷனில் கலந்த காபி என்று இதைச் சொல்லலாம் அல்லவா.

ஜாடை இருந்தாலும், ஜான் அப்டைக்கின் இந்தக் கதையில், அந்த உத்தி மாத்திரமே இருக்கிறதாக நான் நினைக்கிறேன். உத்திகள் யாருக்கு வேண்டுமானாலும் ஒரே மாதிரித் தோன்றக் கூடும்.

கணவனும் மனைவியும் காரில் போய்க் கொண்டிருக்கிறார்கள். சற்று வெடுக் வெடுக்கென்று பேசும் மனைவி. எதையும் மூர்க்கமாக மறுத்தோ கோபமாக முரண்பட்டோ வெளிப்படுத்தாத சாதுவான கணவன். வண்டி போய்க் கொண்டிருக்கையில் பழைய விஷயம் எதோ பேசுகிறார்கள். நாலைந்து வருடம் முன்னால் அவர்கள் டூர் போனபோது ஒரு விடுதியில் நடந்த சம்பவம் ஒன்றைப் பற்றிப் பேச்சு வருகிறது. அவன் ஒரு நபரைக் குறிப்பிடும்போது, ’‘ஆமாம் நீங்க அவன்கூடப் போயி சண்டை போட்டீங்க. அவன் சிவப்புச் சட்டை போட்டிருந்தான்...” என்கிறாள் அவள். அவனோ “இல்லை. நீலச் சட்டை...” என்கிறான். அவள் உறுதியாக மறுத்து, “சிவப்புச் சட்டை தான். உங்களுக்கு எப்பவுமே ஞாபகசக்தி கம்மி” என்று சிரிக்கிறாள். அது சுருக்கென்றிருக்கிறது அவனுக்கு. அவளே உற்சாகமாகத் தன் நினைவாற்றலை நிரூபிக்கிற விதமாக “அவன் பேர்கூட என்னவோ ஜிக்ஸ்னு வரும்” என்கிறாள். அவனுக்கும் அந்த மனிதனின் பெயர் தெரியவில்லை. அப்படியே பேச்சு தாவித் தாவி வேறு வேறு விஷயங்களுக்குப் போகிறது. “இப்படித்தான் எங்க ஊர்ல...” என அவள் ஆரம்பிக்கும்போது, அவன் முகம் சட்டென்று மலர்கிறது. “அவன் பேர் வால்டர் பிரிக்ஸ்” என்கிறான்.

இந்தக் கதையில் ஒரு ஈகோ பிரச்னை கதையின் தன்னடையாளமாக அமைகிறது அல்லவா? அப்டைக் இந்த ஜெர்மானியக் கதையை வாசித்திருக்கலாம், வாசிக்காமலும் இருக்கலாம். இன்னும் வேடிக்கையாய்ச் சொன்னால், எது முன்னால் எழுதப்பட்ட கதை என்பது கூட மாறுபடலாம். அப்போது ‘போலச் செய்தது’ இதுவா அதுவா என்றும் கேள்வி புறப்படும்!

நானும் இதையெல்லாம் கவனித்ததால், என் பார்வை வட்டத்துக்குள் வந்ததால் இதையெல்லாம் பகிர நேர்ந்தது.

சரி. இப்போது என் விஷயம். ஹெச். ஈ. பேட்ஸ் எனக்குப் பிடித்த இங்கிலாந்து எழுத்தாளர். என் மொழிபெயர்ப்பில் அவரது 'GO LOVELY ROSE' சிறுகதை தமிழில் வந்திருக்கிறது. அருமையான கதை. என் மொழிபெயர்ப்பு முயற்சிகள் பற்றி தனியே இன்னொரு புராணம் வைத்துக் கொள்ளலாம்.

ஹெச். ஈ. பேட்சின் ஒரு கதை. ஒரு கட்டட வடிவமைப்பு நிபுணன். அவனது வடிவமைப்புத் திறன் பார்த்து வியந்து அவனை நெருங்கிவந்து காதலித்து ஒருத்தி அவனை மணம் செய்து கொள்கிறாள். இப்படிப்பட்ட ஒரு பெண், தனது திறமையைப் பார்த்துக் காதலித்தவள் மனைவியாய் அமைந்தது குறித்து அவனுக்கு ஒரே மகிழ்ச்சி. அவளுக்காகவே பிரத்யேகமான கவனத்துடன் ஒரு வீடு கட்டுகிறான் அவன். அவளை அழைத்துவந்து ஒருநாள் அதைக் காட்டுகிறான். “வெரி குட். நீங்க இதுவரை வடிவமைச்சதிலேயே பெஸ்ட் இதுதான்” என்றவள், கூடவே “நல்ல விலை கிடைக்கும் இதுக்கு” என்கிறாள்.

எனது கதை ‘வித்யாசாகரின் ரசிகை.’ மாடர்ன் ஆர்ட் முறைப்படி சிக்கலான ஓவியங்கள் வரைகிற ஓர் ஓவியன். அவனது அறிவுஜீவி நண்பன் ஒருவன். இருவரும் காதல் என்பது, அதைவிடக் கல்யாணம்... ஒரு கலைஞனின் கற்பனை ஒளியை மங்கச் செய்துவிடும், என்று முன்பு பேசிக் கொண்டவர்கள். வித்யாசாகரின் ஓவிய நுட்பங்களை யெல்லாம் சரியாக அடையாளங் கண்டுகொண்டு அவனைப் பாராட்டி கை குலுக்கி நட்பு கொண்டு பிறகு காதலித்து அவனது மனைவியாகி விடுகிறாள் ஒருத்தி. இனிமேல் உன் கலைப் பங்களிப்பு இறங்குதிசை தான், எனக் கேலி பேசும் நண்பன். ஆனால் தனது ஓவியங்களை வருகிறவர்களிடம் விளக்கிச் சொல்லி நல்ல விலைக்கு அவளால் விற்க முடிகிறது, என்றும், நான் வேலை செய்கிறவன், விற்பனை என் கவனத்தைச் சிதறடிக்க அவள் அனுமதிப்பது இல்லை, அது எனக்கு விடுதலை, விற்பனை சமாச்சாரத்தை அவள் பார்த்துக் கொள்வதால், நான் மேலும் உற்சாகமாக என் வேலையில் ஈடுபட முடிகிறது, என்றெல்லாம் தன் வாழ்க்கையை உயர்த்திப் பிடிக்கிறான் வித்யாசாகர். சற்றே பொறாமையுடன் அந்த நண்பன் அவன் விட்டுக்கு வருகிறான். அவன் வீட்டு வரவேற்பறையில் வித்யாசாகரின் சுமாரான ஓவியங்களையே பார்க்க முடிகிறது. ஏன் இப்படி, என்று நண்பன் கேட்கிறான். “நல்ல படங்களை அவ வித்துருவா” என்கிறான் வித்யாசாகர்.

இதில் நான் கலைஞர்கள் லொளகிக வாழ்க்கை வாழ விரும்புவது இல்லை... என்கிற விவாதத்தைப் பாடுபொருளாக்கி யிருக்கிறேன் அல்லவா? எப்படி அப்டைக் ‘ஈகோ’வை முன்னிறுத்தி அதே உத்தியைப் பயன்படுத்தினார், அதைப் போல.

இல்ல, இது ஹெச். ஈ. பேட்சின் கதை தான், என்று நீங்கள் சொன்னாலும் சரியே!

தமிழின் மிகப் பிரபலமான எழுத்தாளர்களின் நிறையக் கதைகளை, அதன் மூல வடிவத்தை ஆங்கிலத்தில் வேறு எழுத்தாளர்களின் கதைகளாக நான் வாசித்திருக்கிறேன். என் பிறவி இந்த மாதிரி விஷயங்களை மோப்பம் பிடிக்கிறதாக ஆகி விட்டது. தேவை இல்லை, என்பது அல்ல, எனக்கே தேவைப் படுகிறதே!

2

முகாம்கள் பாசறைகள், கட்டுரையில் இன்னொரு ‘கதை பாதிப்பு’ பற்றியும் குறிப்பிட்டிருந்தேன். தார்க்கோவ்ஸ்கியின் ‘தியாகம்’ திரைப்படத்தின் பாதிப்பில் நான் எழுதிய கதை ‘தாத்தாவின் பொய்கள்.’ தார்க்கோவ்ஸ்கி உலகத்தின் சிறந்த பத்து இயக்குநர்களில் ஒருவர். ‘தியாகம்’ ஒரு கிழவரின் தனிமையைப் பரத்திப் பேசுகிறது. யாரோடும் ஒட்டாத ஓடு கழன்ற புளியம்பழ வாழ்க்கை. எதிலுமே ஆர்வம் இல்லை. அவரது வேகம் வற்றி விட்டது. தனிமை, மகா தனிமை சூழ்ந்து கொண்டது அவரை. அந்த ‘உதடு அமுக்கப்பட்ட’ உம்மென்ற இறுக்கத்தை என்னமாய்ச் சொல்கிறார் தார்க்கோவ்ஸ்கி. இது தவிர அடிமனதில் அவருக்கு, கதாநாயகருக்கு சாவு பற்றிய பயம். திடீரென்று அது அவர் முன் குதிக்கலாம் என்ற அச்சம். எல்லாம் முடிந்து விட்டது. இனி சாவு தானே எனக்கு பாக்கி? ஆகவே அதை நோக்கி நான் நடந்து கொண்டிருக்கிறேன், என்ற அச்சம். திகில் இருக்கிறது அவருக்கு.

இதையெல்லாம் இப்படி, எழுத்தில் அல்ல, காட்சியில் கொண்டுவர வேண்டும்.

உலகத்தின் சிறந்த இன்னொரு இயக்குநர் இங்மர் பெர்க்மென், தார்க்கோவ்ஸ்கியின் படங்களைப் பார்த்து விட்டு, “அட சில விஷயங்களை ஃப்ரேமில் சொல்ல முடியாது என நினைத்திருந்தேன். இவரால் சொல்ல முடிகிறது” என்று வியந்தார்.

பிரம்மாண்டமான வெளி. அதில் அதோ ஒற்றையாய் ஒரு மரம். மரத்தின் நிழலில் பெஞ்சு ஒன்றில் அமர்ந்திருக்கிறார் கிழவர். அந்த மகா தனிமையில் ஒரு ஓவியக் காட்சி போல் தெரிகிறது அது. அவரது பேரன் ஊரில் இருந்து வந்திருக்கிறான். சிறுவன் தாத்தாவைத் தேடுகிறான். தாத்தா மரத்தடியில் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்க்கிறான். சத்தமே போடாமல் அடி மேல் அடி வைத்து அவரது பின்பக்கமாகப் போய், “ஃபூ” என்று சத்தம் கொடுத்தால், சட்டெனத் திரும்பி அவனை அவர் அறைந்த அறை, பல் உடைந்து ரத்தம் வருகிறது அவனுக்கு.

தாத்தாவின் திகிலை இதைவிட எப்படிச் சொல்ல முடியும்?

‘தாத்தாவின் பொய்கள்’ என் கதை முதுமையின் வேறொரு சிக்கலைக் கையாள்கிறது. எர்னெஸ்ட் ஹெமிங்வேயின் எழுத்து நடை, சிறு சிறு வாக்கியங்கள் உணர்வுத் தாவலுடன் துள்ளிச் செல்லும் நடை எனக்குப் பிடிக்கும், அந்தப் பாணி நடையில் இதைத் தந்தேன்.

தாத்தா தன் இளம் வயதில் வீட்டுப் பொறுப்பு அற்றுத் திரிந்தவர். பாட்டியின் சாமர்த்தியத்தால் வீட்டுப்பாடு ஓடுகிறது. பாட்டி இறந்து விடுகிறாள். பையன்தான் அப்பாவைப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டி வருகிறது. பையனுக்கு ஒரு ஆண் குழந்தை. சிறுவனுக்குத் தாத்தா மேல் அலாதிப் பிரியம். ஆனால் தாத்தா தான் குடும்பத்தில், முற்காலத்தில் பொறுப்பு எதுவும் சுமக்காமல் இப்போது ஒண்டிக் கொள்வது சார்ந்து சங்கடத்தை குறுகுறுப்பை உணர்கிறார். ஆனால் மகன் தன் பிள்ளையிடம் தாத்தா பற்றி என்ன சொல்லி வைத்திருப்பான், என்றும் அவருக்கு பயமாய் இருக்கிறது. பேரனிடம் தாத்தா தான் ஒரு வீர பராக்கிரம சீலனாக, தன் ‘அந்தக் காலத்துல’ கதையைப் பேசுகிறார். “அப்பா சொல்லியிருக்கார் தாத்தா” என்கிறான் பேரன். திக்கென்கிறது அவருக்கு. அவன்அப்பா என்ன சொல்லி வைத்திருக்கிறானோ தெரியவில்லை. ஒருநாள் பேரன் தன் அப்பா பற்றி, அவர் தனக்குக் குளத்தில் நீச்சல் கற்றுத் தருவதைப் பற்றி உற்சாகமாகப் பேசுகிறான். “உங்க அப்பாவுக்கே நாந்தான் நீச்சல் கத்துக் குடுத்தேன்” என்கிறார் தாத்தா. “அந்தக் குளம் எவ்ளோ பெருசு...” ’‘ஆமா தாத்தா.” ”அதன் இந்தக் கரைலேர்ந்து அந்தக் கரை வரை நான் நீந்துவேண்டா” என்கிறார் தாத்தா.. ’‘ஐயோ நடுவுல சுழி இருக்கே தாத்தா...” தாத்தா சிரிக்கிறார். “ஆமா. அதெல்லாம் எனக்கு விசயமே இல்ல” என்கிறார். மறுநாள் காலை தாத்தா கண் விழித்துப் பார்த்தபோது பேரன் அவர்முன்னால் ஈரம் சொட்டச் சொட்ட நிற்கிறான். “என்னடா?” என்று கேட்கிறார். “இந்தக் கரை முதல் அந்தக் கரை வரை...” என மூச்சிறைக்கிறான். “நீந்திட்டேன் தாத்தா” என சிரிக்கிறான். தாத்தாவுக்குத் தூக்கிவாரிப் போடுகிறது. அன்று மாலை பேரன் பள்ளி விட்டு வீடு திரும்புகிறான். தாத்தா இல்லை. வீட்டில் தேடிப் பார்க்கிறான். தாத்தா இல்லை. “தாத்தா” என்று கத்திக் கொண்டே ஊரணி நோக்கி ஓடுகிறான் பேரன்.

கடைசிப் பகுதியில், பேரன் ஊரணியை நோக்கி ஓடுதல் - அதிலேயே தாத்தாவின் பொய்கள் பற்றி அவனுக்குத் தெரிகிறது, என்பது அடையாளப் படுத்தப் பட்டிருக்கிறது, அல்லவா?

‘தியாகம்’ படத்தில் தார்க்கோவ்ஸ்கி தொட்ட அந்த முதுமை, அதன் இன்னொரு ‘கான்வாஸ்’ இது.. நல்ல படைப்புகள் அப்படி நம்மை நாமறியாத உயரங்களில் சஞ்சாரம் செய்ய வைத்து விடும்.

3

சில கதைகளை வாசிக்கையில் நாம் அந்த எழுத்தோடு ஓர் எழுத்தாளனாக முரண்படவும் நேர்ந்து விடுகிறது உண்டு. அறம் சார்ந்து ஒரு கவனம் எழுத்தாளனை இயக்கிக் கொண்டே இருக்கிறது. அதுதான் எழுத்தின் நியாயமாகவும் இருக்கலாம். ஏ ஜோக்குகளுக்கு நாம் சிரித்துக் கொண்டே வருவோம். சிலது திடீரென்று “அட இது ஆபாசம்” என நம்மை விலக வைத்துவிடும். நமது மனதின் இயல்புக்கு விழிப்பு வந்தாப் போல அப்படி ஆகிவிடுவது உண்டு.

பிரபஞ்சன் ஒருமுறை ஒரு கதை எழுதியிருந்தார். ஆனந்த விகடனில் வெளி வந்திருந்தது.

மனைவியை இழந்த தனிக்கட்டை ஒருத்தன், அதனாலேயே வாழ்க்கை சார்ந்த எரிச்சலில் இருக்கிறான். அவர்கள் வீட்டுக்கு எதிர் வீட்டில் ஒரு கல்யாணம் நடக்கிறது. அந்த வீட்டு மாப்பிள்ளையும் பெண்ணும் கல்யாணம் ஆகி வருகிறார்கள். இவன் தன் வீட்டுத் திண்ணையில் படுத்திருக்கிற போது, எதிர்வீட்டில் சன்னல் உள்ளே அந்த ராத்திரியில் வெகு நேரம் விளக்கு எரிவதை சொறிந்துகொண்டே பார்க்கிறான். தான் இப்படி தனியே படுத்துக் கிடக்க, எதிர்வீட்டில் நடக்கிற அமக்களம் அவனுக்குப் பொறுக்க முடியவில்லை, திடீரென்று எழுந்துகொண்டு அவன் “திருடன்! திருடன்!” என்று சத்தம் போடுகிறான்.

இப்படிக் கதை முடிகிறது. இதன் அடுத்த வரி என் மனதில் ஓடியது.

அந்த மாப்பிள்ளை வெளியே ஓடிவந்து இவன் மண்டையில் கட்டையால் ஒரு போடு போடுகிறான்!

ரொம்ப நாள், இந்த வார்த்தை ‘திருடன்’ என்று நள்ளிரவில் சத்தம் கொடுப்பது, என் மனதில் ஓடிக் கொண்டே யிருந்திருக்கலாம். நான் ‘திருட்டு’ என ஒரு கதை எழுதினேன்.

ஒரு வீட்டில் திருடன் ஒருவன் திருடப் போகிறான். அந்த வீட்டில் கணவன் ஊரில் இல்லை. ஆனால் உள்ளே சிரிப்புச் சத்தம் கேட்கிறது. அந்தப் பெண் வேறு யாருடனோ சிரித்தபடி இருக்கிறதைக் கேட்கிறான். திருடன் அந்த வீட்டை வெளியே யிருந்து தாளிட்டு விட்டு, “திருடன் திருடன்” என்று சத்தமிட்டபடியே ஓடுகிறான்.

•

சில கதைகளின் முடிவு சார்ந்து முரண்பட்டு வேறு கதை என நான் எழுதிப் பார்த்ததும் உண்டு. ஒரு கதையில், எனது வாசிப்பில் ஆசிரியரே சொல்லாத பல விஷயங்கள் நம்மில் அலையடித்து தனியே கதை எனத் தருவதும் உண்டு. ஒரு கதையில் ஒரு வரி என்னை அப்படியே தூக்கி யணைத்துக் கொள்ளும். அந்த வரியின் லாகிரியில் நான் எழுதுவதும் நடந்திருக்கிறது.

நோபல் பரிசு பெற்ற கனடா நாட்டு எழுத்தாளர் ஆலிஸ் மன்ரோவின் ஒரு கதையை நான் தமிழில் மொழிபெயர்த்தேன். ஓநாய்ப் பண்ணை வைத்திருக்கிற ஒரு குடும்பத்தின் கதை. ஓநாய்களின் தோலை உரித்து விலைக்கு விற்கிற பண்ணைக்காரன். அவன் மனைவி அவனுக்குக் கூட ஒத்தாசை. ஞாயிறுகளில் அவள் சர்ச்சுக்குப் போகையில் நல்ல உடைகள் மாற்றிக் கொள்வாள். மகளின் பார்வையில், அம்மாவுக்குப் பிடித்த ஓர் உடை உண்டு. அதை அணிந்துகொண்டு அம்மா சர்ச்சுக்குக் கிளம்புவாள். அந்த உடை அணிந்து கொள்ளுந் தோறும் அம்மா சந்தோசமாய் இருந்தாள், என ஆலிஸ் மன்ரோ எழுதியதை நான் வெகுவாக ரசித்தேன்.

இந்த ஒற்றை வரியில் ஒரு பெண்ணின் உலகம் பூரணமாய்ப் பொலிகிறதாக நான் நம்புகிறேன். இப்படியே இந்த உணர்வைப் பயன்படுத்தி நான் எழுதிய ஒரு கட்டம், ‘இருள்வட்டம்’ கதையில் உண்டு. ‘அந்திமழை‘ இதழில் வெளிவ்தந கதை. அதே வரிகளில் தரலாம்.

“ஊருக்குப் போகையில் அம்மா எத்தனை அழகாய் இருந்தாள். அலங்காரங்கள் பெண்களுக்கு மெருகு கூட்டுகின்றன. அவர்களின் பெண்மை அப்போது தூக்கிக்காட்டப் படுகிறது. வீட்டில் இருக்கையில் ஒப்பனையில் அலட்சியம் காட்டுகிறார்கள் பெண்கள். வெளியே கிளம்புதல் அவர்களின் எதோ மடையைத் திறந்து விடுகிறது. வெளியிடங்களில், பிறந்த வீடுகளில், புகுந்த வீட்டுப் பெருமைபட நடமாட, அதாவது அங்கே தன் ஆளுமை பற்றி எடுத்துச்சொல்ல, அவர்களுக்குப் பிடிக்கிறது. கல்யாணங்களில் திடீரென வீட்டு வேலைகள் இல்லாமல் உபரி நேரம் நிறையக் கிடைக்கலாகிறது. அவர்கள் அலங்காரம் பண்ணிக்கொண்டு இப்படி அப்படி நடக்கிறார்கள், அழகிப் போட்டி நடக்கிறாப் போல ஒரு பாவனை… அம்மாவின் அழகு என்பது அந்த முக அழகு மட்டுமா? அந்த விடுதலை உணர்ச்சி. புதிய காற்று முகத்தில் பாயும் உற்சாகம் அல்லவா அது?” (சிறுகதை இருள்வட்டம்.)

‘பன்னீர்’ என நான் எழுதிய சிறுகதை, அது கூட இதே மன-உலாவலில் கண்டெடுத்த கதைதான். ரொம்ப ஏழையான ஒருவன் ஜவுளிக்கடையில் வேலை செய்கிறான். அவளது பெண்ணின் கல்யாணம் வருகிறது. அதற்கு முதலாளியிடம் எதும் உதவி கேட்க வேண்டும் அவன். சரியான சந்தர்ப்பம் வர  காத்திருக்கிறான். முதலாளி ‘டேமேஜ்’ ஆன பட்டுப் புடவைகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். ஒரு அழகான பட்டுப்புடவை. ஓரத்தில் சிறு தையல் பிரிசல். விற்க முடியாது அதை. ஆனால் அந்த இடத்தை உள்ப்பக்கமாக மறைத்துக் கட்டிக் கொண்டால் பார்க்கத் தெரியாது அந்தக் குறை. ஊழியர் வந்து பெண்ணின் கல்யாணம் என்று சொல்கிற போது, அந்த நல்ல பட்டுப் புடவையை முதலாளி அவனிடம் “இதை வெச்சிக்கோ” எனத் தூக்கிக் கொடுத்து விடுகிறார்.

அத்தனை விலையதிகப் புடவையில் கல்யாணத்தில் மணப்பெண், மாப்பிள்ளையை விட, அங்கிருந்த மற்ற எல்லாரையும் விட ஜொலிக்கிறாள். இதுகுறித்து அவளுக்குப் பெருமை என்றாலும் அதில் ஒரு சிக்கல். அதன்பிறகான மற்ற விஷேசங்களில் ஊருக்குப் போகையில் என்று அதைப் பயன்படுத்த முடியவில்லை. அத்னை ஒசத்தியான புடவை அது. பெட்டியிலேயே இருக்கிறது புடவை, ஒரு பெருமையான நினைவுச் சின்னம் போல. பயன்படுத்த வாய்ப்பு கிடைக்காமல்...

அவசியம் நீங்கள் ‘பன்னீர்’ கதை வாசிக்க வேண்டும். சொல்வனம், இணைய இதழில் வெளிவந்த கதை அது.

4

வேறு ஒரு நல்ல படைப்பு, எழுத்தாளனை உறக்கம் மறக்கடித்து, எப்படி யெல்லாம் உள்ளே ததும்பிப் பொங்குகிறது. எனது படைப்புகளையும் நிறையப் பேர் இப்படி பயன்படுத்தியதை நான் வாசிக்கும் போது கவனிக்கிறேன்.

அவர்களைக் குறை சொல்ல மாட்டேன். அது என் பெருமை தான்.

இந்த உலகில் ‘ஒரிஜினல்’ என்று எதுவுமே இல்லை, என்றுகூட ஒரு கருத்து உண்டு. நாம் அறியாமலேயே கூட அதே தளத்தில் வேறொரு எழுத்தாளன் பயணப் பட்டிருக்கவும் கூடும்.

உலகம் ஆச்சர்யங்களின் குவியல்.

“கம்பெனி சீக்ரெட்டை வெளிய சொல்லப்டாதுடா...” என்று ஒரு திரைப்படக் காட்சியில் வடிவேலு. சொன்னாலும் பரவாயில்லை. இது தான் நான், என்பது அல்ல. இதை மீறியும் என் தனித்தன்மை சுமந்த படைப்புகள் என்னைக் காப்பாற்றும்... அந்த நம்பிக்கை, நிமிர்வு எனக்கு உண்டு. என் வாசகர்கள் இதை அறிந்திருக்கிறார்கள், என்பது எனது தீர்மானம்.

*

storysankar@gmail.com

91 97899 87842